حدیث دربارهقرآن
الإمام عليّ عليه السلام:خَطَبَ رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله فقالَ: لا خَيرَ في العَيشِ إلّا لِمُستَمِعٍ واعٍ أو عالِمٍ ناطِقٍ. أيُّها الناسُ، إنّكُم في زَمانِ هُدنَةٍ، وإنّ السَّيرَ بِكُم سَريعٌ، وقد رَأيتُمُ اللَّيلَ والنَّهارَ يُبلِيانِ كُلَّ جَديدٍ، ويُقَرِّبانِ كُلَّ بَعيدٍ، ويَأتِيانِ بكُلِّ مَوعودٍ، فَأعِدُّوا الجِهادَ لِبُعدِ المِضمارِ.
فقالَ المِقدادُ: يا نَبِيَّ اللّهِ، ما الهُدنَةُ؟ قالَ: بَلاءٌ وانقِطاعٌ، فإذا التَبَسَتِ الاُمورُ علَيكُم كَقِطَعِ اللَّيلِ المُظلِمِ فعلَيكُم بالقرآنِ؛ فإنّهُ شافِعٌ مُشَفَّعٌ، وماحِلٌ مُصدَّقٌ، ومَن جَعَلَهُ أمامَهُ قادَهُ إلَى الجَنَّةِ، ومَن جَعَلَهُ خَلفَهُ قادَهُ إلَى النارِ، وهو الدليلُ إلى خَيرِ سَبيلٍ، وهو الفَصلُ ليسَ بالهَزلِ، لَهُ ظَهرٌ وبَطنٌ، فظاهِرُهُ حِكَمٌ، وباطِنُهُ عِلمٌ، عَميقٌ بَحرُهُ لا تُحصى عَجائبُهُ، ولا يَشبَعُ مِنهُ عُلَماؤهُ، وهو حَبلُ اللّهِ المَتينُ، وهُو الصِّراطُ المُستَقيمُ. فيهِ مَصابيحُ الهُدى، ومَنارُ الحِكمَةِ، ودالٌّ علَى الحُجَّةِ. ۱
امام على عليه السلام:پيامبر خدا در سخنرانى اى فرمود: «در زيستن، خيرى نيست، مگر براى شنونده فهميده يا داناى گويا. اى مردم! شما در زمان آرامش هستيد و شما را به شتاب مى برند. شاهديد كه شب و روز، هر جديدى را كهنه مى كنند و هر دورى را نزديك مى گردانند و هر وعده اى را به سر مى آورند. پس، براى ميدان مسابقه دور ودرازى كه در پيش داريد، آماده كوشش گرديد».
مقداد گفت: اى پيامبر خدا! آرامش يعنى چه؟
فرمود: «[دنيا، سراى] آزمايش و سپرى شدن است. پس، هرگاه كارها همچون پاره هاى شبِ تار بر شما مشتبه و مبهم گشت، به قرآن روى آوريد كه آن، شفيعى است كه شفاعتش پذيرفته است و شاكى و خصمى است كه شكايتش قبول مى شود. هر كه آن را فرا روى خود قرار دهد، او را به سوى بهشت مى كشانَد و هركه پشت سرش اندازد، او را به دوزخ مى كشاند. قرآن، راه نماى به سوى بهترين راه است. جدا كننده [ى ميان حق و باطل] است و شوخى نيست. ظاهرى دارد و باطنى. ظاهرش، حكم و دستور است و باطنش، دانشى ژرف. شگفتى هاى دريايش بى شمار است و دانايانش از آن، سير نمى شوند. قرآن، ريسمان محكم خداست. قرآن، راه راست است. در قرآن است چراغ هاى هدايت و پرتوگاه هاى حكمت. قرآن، راه نماى به حجّت است.
۱.كنز العمّال: ج 2 ص 288 ح 4027 نقلاً عن العسكري.