حدیث دربارهآدم

عنه صلى الله عليه و آله:إنَّ اللّهَ خَلَقَ آدَمَ مِن قَبضَةٍ قَبَضَها مِن جَميعِ الأرضِ، فجاءَ بَنو آدمَ على قَدرِ الأرضِ؛ جاءَ مِنهُمُ الأحمَرُ والأبيَضُ والأسوَدُ وبينَ ذلكَ، والسَّهلُ والحَزنُ والخَبيثُ والطَّيبُ وبينَ ذلكَ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، آدم عليه السلام را از مُشتى خاك كه از همه زمين برداشت، آفريد. پس، فرزندان آدم، متناسب با خاك زمين، آفريده شدند: برخى از آنها سرخ پوست شدند، برخى سفيد، برخى سياه، برخى ميان اين رنگ ها، برخى نرم، برخى خشن، برخى پاك، برخى ناپاك و برخى ميان اينها.

۱.كنز العمال: ج 6 ص 128 ح 15126 عن أبي موسى.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های اعتقادی نبوت پیامبران قبل از اسلام +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مردم، [همه] فرزندان آدم عليه السلام هستند و آدم، از خاك است.

علل الشرائعـ به نقل از عبد اللّه بن يزيد بن سلّام ـ: روايت كرد مرا يزيد بن سلّام كه او از پيامبر خدا سؤال كرد و به ايشان گفت:. به من خبر بده چرا آدم را آدم ناميده اند؟ فرمود: «چون از خاك و اَديمِ زمين آفريده شد». گفت: در اين صورت، آيا آدم از خاكِ سراسر زمين آفريده شد، يا از يك [گونه] خاك؟ فرمود: «از همه خاك. اگر از يك [گونه] خاك آفريده شده بود، در آن صورت، مردم يكديگر را نمى شناختند و همگى يك شكل بودند». گفت: پس، آدميان در دنيا همانند دارند؟ فرمود: «[آرى.] در خاك، سفيد هست، سبز هست، زرد هست، خاكى رنگ هست، آبى هست، شيرين هست، شور هست، درشت هست، نرم هست، بور [نيز]هست. از اين رو، در ميان مردم نيز نرم هست، درشت هست، سفيد هست، و زرد و سرخ و بور و سياه، به رنگ هاى خاك، هست».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، هنگامى كه آدم عليه السلام را از بهشت بيرون كرد، توشه او را از ميوه هاى بهشت قرار داد و مهارتِ ساختن هر چيزى را به او آموخت.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بافندگان را لعنت نكنيد؛ زيرا نخستين كسى كه بافندگى كرد، پدرتان آدم عليه السلام بود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چون خداوندْ آدم عليه السلام را به زمين فرو فرستاد، او تا وقتى كه خدا مى خواست، در زمين باقى ماند. سپس فرزندانش به او گفتند: اى پدر! سخن بگو. آدم عليه السلام در ميان چهل هزار تن از فرزندان و نوادگان خود به سخن گفتن ايستاد و گفت: «خداوند به من دستور داد و فرمود: اى آدم! سخن، كم گوى تا به جوار من، باز گردى».