حدیث دربارهمبتلا شدن به بلاى بزرگ

عنه صلى الله عليه و آله:يَقولُ البَلاءُ كُلَّ يَومٍ: إلى أينَ أتَوَجَّهُ؟ فَيَقولُ اللّهُ تَعالى: إلى أحبابي واُولي طاعَتي، أبلو بِكَ أخبارَهُم، وأختَبِرُ بِكَ صَبرَهُم، واُمَحِّصُ بِكَ ذُنوبَهُم، وأرفَعُ بِكَ دَرَجاتِهِم. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بلا، هر روز مى گويد: به كدام سو بروم؟ آن گاه، خداوند متعال مى فرمايد: «به سوى دوستان و فرمانبَرانم. با تو كارهايشان را آشكار مى كنم، با تو شكيبايى شان را مى آزمايم، با تو گناهانشان را پاك مى كنم و با تو بر منزلت آنان مى افزايم».

۱.الفردوس: ج 5 ص 475 ح 8807 عن أنس.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عقلی و علمی علم حکمت و معرفت تشویق به طلب علم و حکمت +4 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه خداوند عز و جل بنده اى را دوست بدارد، او را به گرفتارى و مصيبتى بزرگ، مبتلا مى كند. پس اگر آن بنده راضى گشت، بهره اش نزد خداوند، رضايت است و اگر ناخشنود گشت، بهره اش نزد خداوند، ناخشنودى است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بزرگىِ پاداش، همراه بزرگىِ بلاست. خداوند، هر گاه مردمى را دوست بدارد، مبتلايشان مى كند. پس هر كه خشنود گشت، بهره اش خشنودى است و هر كه ناخشنود گشت، بهره اش ناخشنودى است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل هر گاه مردمى را دوست بدارد، آنان را مبتلا مى كند. پس هر كه شكيبايى كند، بهره اش شكيبايى است و هر كه بى تابى كند، بهره اش بى تابى است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه خداوند، بنده اى را دوست بدارد، او را مبتلا مى كند. پس اگر شكيبايى كرد، او را برمى گزيند و اگر خشنود گشت، او را ويژه خود مى گردانَد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند متعال، هر گاه بنده اى را دوست بدارد، او را مبتلا مى كند و اگر او را مبتلا كرد و او شكيبايى كرد، پاداشش مى دهد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل هر گاه بنده اى را دوست بدارد، بلا (گرفتارى) را به او مى پيوندد؛ زيرا خداوند مى خواهد او را خالص سازد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل، هر گاه بنده اى را دوست بدارد، او را مبتلا مى كند تا صداى [دعاى] او را بشنود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه خداوند عز و جل بنده اى را دوست بدارد، بلا را سخت بر سرِ او سرازير مى كند و آن را سخت بر او مى بارد. پس چون بنده دعا كند، جبرئيل مى گويد: پروردگارا! حاجتش را برآور. امّا خداوند متعال مى گويد: «او را رها كن، كه من دوست دارم صدايش را بشنوم». و چون دعا كند، خداوند عز و جل مى گويد: «بنده ام! لبّيك! به عزّتم سوگند كه هر چه از من بخواهى، به تو عطا مى كنم و هر چه دعا كنى، اجابت مى نمايم؛ [بدين معنا كه]يا آن را زود برايت برمى آورم و يا بهتر از آن را برايت ذخيره مى كنم».