حدیث دربارهخير مؤمن

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به نقل از جبرئيل ـ: خداوند ـ تبارك وتعالى ـ فرمود: «هر كس دوست مرا خوار كند، همانا، با من به جنگ برخاسته است، و در چيزى كه من انجام دهنده آن باشم، ترديد نمى كنم، همانند گرفتن جان مؤمن كه در آن ترديد مى كنم. او مرگ را نمى پسندد و من، بدىِ او را نمى پسندم؛ ولى براى او از آن چاره اى نيست (مرگ او حتمى است). و بنده من، به مانند اداى فريضه اى كه بر عهده اش گذاشته ام، به من نزديك نمى گردد. بنده من، پيوسته نافله انجام مى دهد تا او را دوست بدارم، و هر گاه او را دوست داشتم، من براى او گوش و چشم و دست و تأييد كننده ام. اگر مرا بخواند، اجابتش مى كنم، و اگر از من چيزى بخواهد، عطايش مى نمايم. برخى از بندگان مؤمن من، كسانى اند كه مى خواهند از راه عبادت، به درگاه من وارد شوند؛ ولى من مانع مى شوم، به خاطر اين كه خودپسندى در آنان به وجود نيايد تا فاسدشان كند. برخى از بندگان مؤمن من، كسانى اند كه ايمانشان جز با فقر، درست نمى شود، كه اگر بى نيازشان كنم، هر آينه فاسدشان مى كند. برخى از بندگان مؤمن من، كسانى اند كه ايمانشان جز با ثروتمندى درست نمى شود كه اگر نيازمندشان كنم، فاسدشان مى كند. برخى از بندگان مؤمن من، كسانى اند كه ايمانشان جز به بيمارى، سامان نمى گيرد، كه اگر جسمشان را سالم كنم، فاسدشان مى كند. و برخى از بندگان مؤمن من، كسانى اند كه ايمانشان جز با تن درستى، سامان نمى گيرد كه اگر بيمارشان كنم، فاسدشان مى كند. همانا من، بندگانم را از روى آگاهى ام به دل هايشان اداره مى نمايم؛ چرا كه من، داناىِ آگاهم».