حدیث دربارهحرمت دروغ پنداشتن تقدير

عنه صلى الله عليه و آله:إنَّ اُمَّتي لا تَزالُ مُستَمكِنَةً مِن دينِها ما لَم يُكَذِّبوا بِالقَدَرِ، فَإِذا كَذَّبوا بِالقَدَرِ فَعِندَ ذلِكَ هَلاكُهُم. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:همواره امّت من در دينشان استوارند، مادام كه قَدَر را دروغ نپندارند. پس هر گاه قَدَر را دروغ پنداشتند، آن گاه زمان نابودى آنهاست.

۱.مسند الشاميّين: ج 1 ص 399 ح 692 عن أبي موسى الأشعري.

کلیدواژه‌ها قضا و قدر حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های اعتقادی ایمان به تقدیر +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه به خير و شرّ قَدَر ايمان نياورد، من از او بيزارم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه قَدَر را دروغ پندارد، در حقيقت، به آنچه من آورده ام، كفر ورزيده است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:پروردگار عزّت عز و جل فرمود: «هر كه به من ايمان آورد، ولى به خير و شرّ قَدَر، ايمان نياورد، بايد در پى پروردگارى غير از من باشد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در آخر زمان، قومى خواهند بود كه قَدَر را دروغ مى پندارند. هان! آنان، مجوس اين امّت اند. اگر بيمار شدند، عيادتشان نكنيد و اگر مُردند، بر [جنازه]آنان حاضر نشويد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:همانا مجوس اين امّت، قَدَرهاى خداى متعال را دروغ مى پندارند. اگر بيمار شدند، عيادتشان نكنيد و اگر مُردند، بر [جنازه] آنان حاضر نشويد و اگر به آنان برخورديد، سلامشان ندهيد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سه كس اند كه روز رستاخيز، هيچ عمل واجب يا مستحبى از آنان براى صرف و عدل، در متن عربى حديث، معانى گوناگونى ذكر شده است. گفته شده كه صرف، به معناى واجب و عدل به معناى مستحب، صرف به معناى توبه، و عدل به معناى فديه دادن است. در حديث است كه از پيامبر سؤال شد: عدل چيست؟ فرمود: فديه دادن. و سؤال شد: صرف چيست؟ فرمود: توبه. نيز گفته شده: صرف، چاره انديشى و عدل، يارى كردن است. پذيرفته نمى شود: بدرفتار با پدر و مادر، منّت گذار، و تكذيب كننده قَدَر.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چهار كس اند كه خداوند در روز رستاخيز، به آنان نگاه نمى كند: بدرفتار با پدر و مادر، منّت گذار، تكذيب كننده قَدَر، و مى گسار.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:شش كس اند كه خداوند و هر پيامبرِ اجابت شده اى، آنها را نفرين كرده اند: افزاينده به كتاب خدا، تكذيب كننده قَدَر، ترك كننده سنّت من، حلال شمارنده چيزى كه خدا آن را درباره خاندانم حرام نموده، با زور به قدرت رسيده براى خوار نمودن كسى كه خدا عزيزش كرده و به عزّت رساندن كسى كه خدا ذليلش كرده، و كسى كه فى ء فَىْ ء، بر چيزهايى اطلاق مى شود كه مى توان به مسالمت از كفّار گرفت و نيز زمين هايى را كه ساكنان آنها به موجب عهدنامه اى تسليم شده باشند، در بر مى گيرد. را به انحصار خود درآورد و آن را بر خويشتن، روا بشمارد.