حدیث دربارهحرمت دروغ پنداشتن تقدير
عنه صلى الله عليه و آله:سِتَّةٌ لَعَنَهُمُ اللّهُ وكُلُّ نَبِيٍّ مُجابٍ: الزّائِدُ في كِتابِ اللّهِ، وَالمُكَذِّبُ بِقَدَرِ اللّهِ، وَالتّارِكُ لِسُنَّتي، وَالمُستَحِلُّ مِن عِترَتي ما حَرَّمَ اللّهُ، وَالمُتَسَلِّطُ بِالجَبَروتِ لِيُذِلَّ مَن أعَزَّهُ اللّهُ ويُعِزَّ مَن أذَلَّهُ اللّهُ، وَالمُستَأثِرُ بِفَيءِ المُسلِمينَ المُستَحِلُّ لَهُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:شش كس اند كه خداوند و هر پيامبرِ اجابت شده اى، آنها را نفرين كرده اند: افزاينده به كتاب خدا، تكذيب كننده قَدَر، ترك كننده سنّت من، حلال شمارنده چيزى كه خدا آن را درباره خاندانم حرام نموده، با زور به قدرت رسيده براى خوار نمودن كسى كه خدا عزيزش كرده و به عزّت رساندن كسى كه خدا ذليلش كرده، و كسى كه فى ء ۲ را به انحصار خود درآورد و آن را بر خويشتن، روا بشمارد.
۱.الخصال: ص 338 ح 41 عن عبد اللّه بن ميمون عن الإمام الصادق عن أبيه عن جدّه عليهم السلام، بحار الأنوار: ج 5 ص 88 ح 4؛ سنن الترمذي: ج 4 ص 457 ح 2154 عن عائشة نحوه.
۲.فَىْ ء، بر چيزهايى اطلاق مى شود كه مى توان به مسالمت از كفّار گرفت و نيز زمين هايى را كه ساكنان آنها به موجب عهدنامه اى تسليم شده باشند، در بر مى گيرد.