حدیث دربارهدعوت به ارزشها
الإمامُ الصّادقُ عليه السلامـ لَمّا سُئلَ عَن قَولِ اللّهِ عز و جل: «مَن قَتَلَ نَفْسَا بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسَادٍ فِى الْأَرْضِ فَكَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعًا وَمَنْ أَحْيَاهَا فَكَأَنَّمَآ أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعًا وَلَقَدْ جَآءَتْهُمْ رُسُلُنَا بِالْبَيِّنَـتِ ثُمَّ إِنَّ كَثِيرًا مِّنْهُم بَعْدَ ذَ لِكَ فِى الْأَرْضِ لَمُسْرِفُونَ» ۱ ـ: مَن أخرَجَها مِن ضَلالٍ إلى هُدىً فَكَأ نَّما أحياها، وَمَن أخرَجَها مِن هُدىً إلى ضَلالٍ فَقَد قَتَلَها. ۲
امام صادق عليه السلامـ در پاسخ به سؤال از اين فرموده خداوند عز و جل: «هر كس، كسى را جز به قصاص قتل يا [به كيفر]فسادى در زمين بكشد، چنان است كه گويى همه مردم را كشته است، و هر كس كسى را زنده بدارد، چنان است كه گويى تمام مردم را زنده نگه داشته است» ـ: يعنى كسى كه ديگرى را از گمراهى به راه راست درآورد، مانند اين است كه او را زنده كرده است، و كسى كه ديگرى را از راه راست به گمراهى كشانَد، او را كُشته است.