حدیث دربارهعشق به خدا

الإمامُ زين العابدين عليه السلام ـ في دُعائِهِ ـ:اللّهُمَّ وَإنّي أتوبُ إلَيكَ مِن كُلِّ ما خالَفَ إرادَتَكَ، أو زالَ عَن مَحَبَّتِكَ؛ مِن خَطَراتِ قَلبي، وَلَحَظاتِ عَيني، وَحِكاياتِ لِساني. ۱

امام سجّاد عليه السلام ـ در دعايش ـ:بارالها! من از هرچه با اراده تو مخالفت دارد و يا از محبّت تو به دور است، به سويت توبه مى كنم؛ از آنچه در دلم مى گذرد، نگاه هاى چشمم و گفته هاى زبانم.

۱.الصحيفة السجّادية: 126 الدعاء 31.

کلیدواژه‌ها عشق عشق به خدا حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های گوناگون

احادیث دیگر این موضوع

امام صادق عليه السلامـ درباره سخن خداوند متعال: «سپس كتاب آسمانى را به بندگان خود كه برگزيده بوديمشان، به ميراث داديم. پس برخى آنان بر خود ستمكارند و برخى از ايشان، ميانه رو، و برخى از آنان در كارهاى نيك، به فرمان خدا پيشتازند. اين، همانا فضل بزرگ است» ـ: ستمگر بر گِرد [هواى] نفس خويش مى چرخد و ميانه رو، بر گِرد دل خويش و پيشتاز، بر محورِ پروردگار عز و جل خود.

امام صادق عليه السلامـ درباره سخن خداوند متعال: «مگر كسى كه دلى سالم به سوى خدا بياورد» ـ: دل سالم، دلى است كه پروردگارش را ديدار كند، در حالى كه احدى جز او در خود نداشته باشد و هر دلى كه در آن شرك يا شكّ باشد، ساقط است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دنيا بر اهل آخرت، حرام است و آخرت، بر اهل دنيا حرام است و هر دو بر اهل خداى عز و جل، حرام اند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دل، سه گونه است: دلِ دنياطلب، دلِ آخرت طلب و دلِ خدا خواه. دلى كه دنيا طلب باشد، سختى و رنجْ نصيب اوست و دلى كه آخرت طلب باشد، درجات بلند نصيبش شود و دلى كه خدا خواه باشد، هم دنيا دارد و هم آخرت دارد و هم خدا.

امام سجّاد عليه السلام ـ در دعايش ـ:از هر لذّتى، جز [لذّت] ياد تو و از هر آسايشى، جز [آسايش] انس با تو و از هر شادى اى، جز [شادىِ]قرب تو و از هر كارى، جز طاعت تو، از تو آمرزش مى طلبم.

امام صادق عليه السلام:دل، حرم خداست. پس در حرم خدا، جز خدا را جاى مده.

امام صادق عليه السلام:خداوند به هيچ بنده اى نعمتى بزرگ تر و ارزنده تر از اين نداده است كه در دل او همراه با خداى عز و جل غير او نباشد.

امام صادق عليه السلام:اگر مردم ارزش شناختِ خداى عز و جل را مى دانستند، به نعمتها و خوشيهاى زندگى دنيوى كه خداوند، دشمنان را از آن برخوردار ساخته است، چشم نمى دوختند و دنيايشان از آنچه با گامهايشان بر آن پاى مى نهند نيز كمتر مى شد و با نعمت شناخت خدا، متنعّم مى شدند و از آن، لذّت مى بردند؛ لذّت بردن كسى كه همواره در باغهاى بهشت، در كنار اولياى خداست. در حقيقتْ خداشناسى، مونسى در برابر هر بى كسى، دوستى در برابر هر تنهايى، نورى در برابر هر تاريكى، نيرويى در برابر هر ناتوانى، و درمانى براى هر بيمارى است.