حدیث دربارهشب زنده دارى
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:طوبى لِنَفسٍ أدَّت إلى رَبِّها فَرضَها وَعَرَكَت بِجَنبِهَا بُؤْسَها. وَهَجَرَت في اللَّيلِ غُمضَها حَتّى إِذَا غَلَبَ الكَرَى عَلَيها افتَرَشَت أَرضَها وَتَوَسَّدَت كَفَّها في مَعشَرٍ أسهَرَ عُيونَهُم خَوفُ مَعادِهِم، وَتَجافَت عَن مَضاجِعِهِم جُنوبُهُم، وَهَمهَمَت بذِكرِ رَبِّهم شِفاهُهُم، وَتَقَشّعَت بِطولِ استِغفارِهِم ذُنوبُهُم، اُولئكَ حِزبُ اللّهِ، ألا إنَّ حِزبَ اللّهِ هُمُ المُفلِحونَ. ۱
امام على عليه السلام:خوشا بر كسى كه آنچه پروردگارش بر عهده وى نهاده، پرداخته است و در سختى اش با شكيبايى ساخته است، و به شب، ديده بر هم ننهاده و چون خواب بر او چيره شده، بر زمين خفته و كف دست، بالين قرار داده در جمعى كه از بيم روز بازگشت، ديده هاشان به شب بيدار است و پهلوهاشان از خوابگاه بركنار، و لبهاشان به ياد پروردگار، و گناهانشان زدوده است از آمرزش خواهىِ بسيار. «آنان حزب كردگارند و بدانيد كه حزب كردگار، رستگارند».
۱.نهج البلاغة: الكتاب 45.