حدیث دربارهآرام گام برداشتن و آهسته سخن گفتن

تفسير القمي:قَولُهُ: «وَ اقْصِدْ فِى مَشْيِكَ» أي: لا تَعجَل. «وَاغْضُضْ مِن صَوْتِكَ» أي: لا تَرفَعهُ «إِنَّ أَنكَرَ الْأَصْوَ تِ لَصَوْتُ الْحَمِيرِ» . ۱

تفسير القمى:سخن خدا: «و در راه رفتنِ خود، ميانه رو باش» يعنى: شتاب نكن. «و صدايت را آهسته ساز» يعنى: آن را بالا نبر «كه بدترينِ آوازها بانگ خران است» .

۱.تفسير القمي: ج 2 ص 165، بحار الأنوار: ج 13 ص 409 ح 1.

کلیدواژه‌ها اندرزهای لقمان در قرآن آرام گام برداشتن و آهسته سخن گفتن

احادیث دیگر این موضوع

الكافىـ به نقل از ابو بكر حَضرَمى ـ: از امام صادق عليه السلام درباره اين سخن خداوند عز و جل پرسيدم: «و در راه رفتنِ خود، ميانه رو باش» . فرمود: «[منظور،] عطسه زشت است».

مجمع البيان: «و در راه رفتنِ خود، ميانه رو باش» ؛ يعنى: راه رفتنت را ميانه و همچون راه رفتن در حالت آرامش و وقار قرار ده، مانند اين سخن خدا: «كسانى كه روى زمين، به نرمى گام بر مى دارند» . قَتاده مى گويد: معناى آن چنين است: در راه رفتنت، فروتن باش. سعيد بن جُبَير مى گويد: در راه رفتنت، فريبكارى نكن. «و صدايت را آهسته ساز» ؛ يعنى: هر گاه پروردگارت را خواندى و مناجات نمودى، صدايت را كوتاه كن. و گفته شده كه يعنى: فرياد نزن، و صدايت را فرو ببَر و آن را بلند و كشيده نكن. «كه بدترينِ آوازها بانگ خران است» از قَتاده نقل شده كه يعنى: زشت ترينِ صداها آواز درازگوش است كه آغاز آن عرعر، نفس بلند براى عرعر و پايان آن، نفس فرو بردن براى عرعر است. گفته مى شود: وجه منكر؛ يعنى صورت زشت. لقمان عليه السلام پسرش را به ميانه روى در گام برداشتن و سخن گفتن، امر كرد. و از زيد بن على روايت شده كه گفت: منظور، در آوردنِ صداى اُلاغ توسّط مردم است و آنها [كه چنين صداهايى از خود در مى آورند] نادان ها هستند كه خداوند به اُلاغ، تشبيهشان كرده، چنان كه در آيه ديگرى آنان را به چارپايان تشبيه فرموده است: «آنان مانند چارپايان اند» . و از امام صادق عليه السلام روايت شده كه فرمود: «[منظور از آن،] عطسه بلند و زشت است، و مرد، صدايش را براى سخن گفتن، به زشتى بلند مى كند، مگر آن [هنگامى] كه دعا كند يا قرآن بخواند».