حدیث دربارهحرمت حرم

تاريخ دمشق عن بشر بن غالب:قالَ عَبدُ اللّهِ بنُ الزُّبَيرِ لِحُسَينِ بنِ عَلِيٍّ عليه السلام: أينَ تَذهَبُ؟ إلى قَومٍ قَتَلوا أباكَ وطَعَنوا أخاكَ؟! ۱ فَقالَ لَهُ حُسَينٌ عليه السلام: لَأَن اُقتَلَ بِمَكانٍ كَذا وكَذا، أحَبُّ إلَيَّ مِن أن تُستَحَلَّ بي ـ يَعني مَكَّةَ ـ. ۲

تاريخ دمشقـ به نقل از بشر بن غالب ـ: عبد اللّه بن زبير به حسين بن على عليه السلام گفت: كجا مى روى؟ به سوى كسانى كه پدرت را كشتند و به برادرت نيزه زدند؟ فرمود: «در فلان جا و فلان جا كشته شوم، برايم بهتر است كه به بهانه من، [خونريزى را]در آن (مكّه) حلال كنند».

۱.في المصدر: «خالك» وهو تصحيف ظاهر، والتصويب من المصادر الاُخرى.

۲.تاريخ دمشق: ج 14 ص 203، سير أعلام النبلاء: ج 3 ص 293 الرقم 48 وليس فيه «بمكان كذا وكذا»، مقتل الحسين للخوارزمي: ج 1 ص 219، ذخائر العقبى: ص 257، البداية والنهاية: ج 8 ص 161؛ المناقب لابن شهرآشوب: ج 4 ص 52 عن بشر بن عاصم وفيه «خذلوا» بدل «طعنوا»، بحار الأنوار: ج 44 ص 185 ح 12.

کلیدواژه‌ها حج مناسبت های قمری ذی حجه حرمت حرم

احادیث دیگر این موضوع

شرح الأخبار:چون امام حسين عليه السلام قصد بيرون رفتن از مكّه كرد، ابن زبير، ايشان را ديد و گفت: اى ابا عبد اللّه! در پى تو هستند. اگر در مكّه مى ماندى و چون يكى از كبوتران اين خانه، به حرم الهى پناه مى بردى، برايت نيكوتر بود. امام حسين عليه السلام پاسخ داد: «آنچه مرا از اين كار، باز مى دارد، گفته پيامبر خداست كه فرمود: به زودى مردى از قريش، [خونريزى در] اين حرم را به بهانه من، حلال مى شمارد. به خدا سوگند، من آن مرد نيستم. خدا، هر كارى كه بخواهد، با من مى كند».

كامل الزياراتـ به نقل از ابو سعيد عقيصا ـ: شنيدم كه امام حسين عليه السلام پس از مذاكره خصوصى و طولانى با عبد اللّه بن زبير، رو به يارانش كرد و فرمود: «اين به من مى گويد: كبوترى از كبوتران حرم باش!، در حالى كه اگر من كشته شوم، ولى بتوانم به اندازه فاصله ميان دو دستِ كشيده از آن (حرم) دور باشم، دوست تر دارم تا اين كه كشته شوم و فاصله ام تا آن، يك وجب باشد و اگر در طَف طَف، نام ديگر صحراى كربلاست. كشته شوم، دوست تر دارم تا اين كه در مسجد الحرام كشته شوم».

كامل الزياراتـ به نقل از ابو جارود، از امام باقر عليه السلام ـ: امام حسين عليه السلام يك روز پيش از روز كوچ حاجيان به مِنا، در متن عربى «تَروِيَه» آمده و آن، روز هشتم ذى حجّه است كه كاروان ها آب و توشه خود را براى اقامت در عرفات و مِنا برمى دارند و مستحب است كه نماز ظهر آن روز را در مِنا بخوانند و سپس به عرفه بروند. از مكّه خارج شد و عبد اللّه بن زبير، او را بدرقه كرد و گفت: اى ابا عبد اللّه! موسم حج رسيد و تو آن را وا مى گذارى و به عراق مى روى؟ فرمود: «اى پسر زبير! اگر در ساحل فرات دفن شوم، دوست تر دارم تا در صحن كعبه دفن شوم».