حدیث دربارهآداب عيد غدير

مصباح المتهجّدـ به سندش، از امام حسين عليه السلام ـ: در يكى از سال هاى خلافت اميرمؤمنان، جمعه و عيد غدير، يكى شدند. امام عليه السلام پنج ساعت از روزْ گذشته به منبر رفت و به حمد و ثناى الهى پرداخت، حمدى كه مانند آن شنيده نشده بود و ثنايى كه كسى براى خدا نگفته بود. آنچه از آن محفوظ مانده، اين است: «ستايش، خدايى را كه حمد را آفريد، بى آن كه به حمد كنندگانش نيازى داشته باشد. و هر كس به يارى برادرش بياغازد [پيش از آن كه او بخواهد] و به رغبت با او نيكى كند، پاداشى مانند پاداش روزه دارنده اين روز و شب زنده دارِ شبش دارد و هر كس، مؤمنى را در غروب اين روز افطار دهد، گويى كه ده ها فِئام را افطار داده است» و با دستش تا ده شِمُرد. مردى برخاست و گفت: اى اميرمؤمنان! فئام چيست؟ فرمود: «صدهزار پيامبر و صدّيق (انسان راستين) و شهيد (گواه). پس چه گمان مى بَرى به كسى كه كفالت چندين نفر از مردان و زنانِ مسلمان را عهده دار شده است، و من از سوى خداى متعال، ضامنم كه از كفر و فقر، در امان باشد و اگر در آن شب و روز، و يا شب و روزى مانند آن بميرد و گناه كبيره اى نكرده باشد، پاداشش به عهده خداى متعال است و هر كس براى برادرانش قرض بگيرد و به آنان كمك كند؟ من از سوى خدا ضامنم كه اگر باقى بمانَد، بدهى اش را بپردازد و اگر قبضِ روحش كند، خداوند، خود به عهده بگيرد. چون همديگر را ديديد، دست بدهيد و سلام كنيد و نعمتِ امروز را به هم تبريك بگوييد و بايد حاضر به غايب و نيز به حاضرِ دور از من برساند، و توانگر به ديدن فقير برود و نيرومند به ديدن ناتوان؛ چرا كه پيامبر صلى الله عليه و آله چنين فرمانم داد». سپس امام ـ كه خدا بر او و خاندانش درود فرستد ـ خطبه جمعه را آغاز كرد و نماز جمعه اش را نماز عيد قرار داد و با فرزندان و پيروانش به منزل امام حسن عليه السلام رفت كه براى او طعامى آماده كرده بود، و توانگر و فقيرِ آنان، با دريافت هديه هاى او به سوى خانواده شان باز گشتند.