حدیث دربارهادب برآوردن حاجت مؤمن
تحف العقول:جاءَهُ [الحُسَينَ عليه السلام] رَجُلٌ مِنَ الأَنصارِ يُريدُ أن يَسأَلَهُ حاجَةً، فَقالَ عليه السلام: يا أخَا الأَنصارِ صُن وَجهَكَ عَن بِذلَةِ المَسأَلَةِ، وَارفَع حاجَتَكَ في رُقعَةٍ، فَإِنّي آتٍ فيها ما سارَّكَ إن شاءَ اللّهُ.
فَكَتَبَ: يا أبا عَبدِ اللّهِ، إنَّ لِفُلانٍ عَلَيَّ خَمسَمِئَةِ دينارٍ، وقَد ألَحَّ بي، فَكَلِّمهُ يُنظِرني إلى مَيسَرَةٍ.
فَلَمّا قَرَأَ الحُسَينُ عليه السلام الرُّقعَةَ، دَخَلَ إلى مَنزِلِهِ فَأَخرَجَ صُرَّةً فيها ألفُ دينارٍ، وقالَ عليه السلام لَهُ:
أمّا خَمسُمِئَةٍ فَاقضِ بِها دَينَكَ، وأمّا خَمسُمِئَةٍ فَاستَعِن بِها عَلى دَهرِكَ. ولا تَرفَع حاجَتَكَ إلاّ إلى أحَدِ ثَلاثَةٍ: إلى ذي دينٍ، أو مُرُوَّةٍ، أو حَسَبٍ؛ فَأَمّا ذُو الدّينِ فَيَصونُ دينَهُ، وأمّا ذُو المُرُوَّةِ فَإِنَّهُ يَستَحيي لِمُرُوَّتِهِ، وأمّا ذُو الحَسَبِ فَيَعلَمُ أنَّكَ لَم تُكرِم وَجهَكَ أن تَبذُلَهُ لَهُ في حاجَتِكَ، فَهُوَ يَصونُ وَجهَكَ أن يَرُدَّكَ بِغَيرِ قَضاءِ حاجَتِكَ. ۱
تحف العقول:مردى انصارى نزد امام حسين عليه السلام آمد و خواست تا حاجت خود را مطرح كند. امام عليه السلام فرمود: «اى برادر انصارى! آبروى خود را از خوارىِ درخواست كردن، نگاه دار و حاجتت را در برگه اى بنويس كه من، در اين باره كارى مى كنم كه اگر خدا بخواهد، شادمانت كند».
آن مرد نوشت: اى ابا عبد اللّه! فلان كس، پانصد دينار از من بستانكار است و به من فشار مى آورد. پس با او گفتگو كن كه تا زمانِ توانايى ام بر پرداخت، به من مهلت دهد».
چون امام حسين عليه السلام، برگه را خواند، وارد خانه اش شد و كيسه اى حاوى هزار دينار آورد و به او فرمود: «با پانصد دينارش، بدهى خود را بپرداز و از پانصد دينار ديگر، در رويارويى با روزگار، كمك بگير و حاجتت را جز نزد يكى از اين سه نفر مبر: ديندار، جوان مرد، و خانواده دار (با اصل و نَسَب)؛ زيرا ديندار، دينش را پاس مى دارد [و به تو كمك مى كند]؛ جوان مرد از جوان مردى خويش، خجالت مى كشد؛ و خانواده دار، مى داند كه تو آبروى خود را در پاى حاجتت ريخته اى. پس او آبرويت را نگه مى دارد و تو را حاجتْ ناروا باز نمى گردانَد».
۱.تحف العقول: ص 247، بحار الأنوار: ج 78 ص 118 ح 12.