حدیث دربارهپيوند با مردم
نثر الدرّ عن الإمام الحسين عليه السلامـ في خُطبَةٍ لَهُ ـ: إنَّ أفضَلَ النّاسِ مَن وَصَلَ مَن قَطَعَهُ، وَالاُصولُ عَلى مَغارِسِها فَفُروعُها تَسمو، فَمَن تَعَجَّلَ لِأَخيهِ خَيرا وَجَدَهُ إذا قَدِمَ عَلَيهِ غَدا، ومَن أرادَ اللّهَ تَبارَكَ وتَعالى بِالصَّنيعَةِ إلى أخيهِ كافَأَهُ بِها وَقتَ حاجَتِهِ، وصَرَفَ عَنهُ مِن بَلاءِ الدُّنيا ما هُوَ أكثَرُ مِنهُ، ومَن نَفَّسَ كُربَةَ ۱ مُؤمِنٍ فَرَّجَ اللّهُ عَنهُ كُرَبَ الدُّنيا وَالآخِرَةِ، ومَن أحسَنَ أحسَنَ اللّهُ إلَيهِ، وَاللّهُ يُحِبُّ المُحسِنينَ. ۲
نثرالدرّـ از امام حسين عليه السلام (در سخنرانى اش) ـ: برترينِ مردم، كسى است كه با كسى كه از او گسسته، بپيوندد. ريشه ها در رستنگاه خود هستند و شاخه ها بالا مى روند. پس هر كس امروز خيرى به برادرش برسانَد، فردا كه بر او درآيد، آن را مى يابد و هر كس از احسان به برادرش، [خشنودى] خداى ـ تبارك و تعالى ـ را بخواهد، هنگام نيازش برايش جبران مى كند و بيشتر از آنچه داده است، بلاى دنيا را از او مى گردانَد و هر كس غم مؤمنى را بزدايد، خداوند، غم هاى دنيا و آخرتش را از او مى زدايد و هر كس نيكى كند، خدا به او نيكى مى كند، و خداوند، نيكوكاران را دوست دارد.