حدیث دربارهعزّت

الإقبال عن الإمام الحسين عليه السلامـ في دُعاءِ عَرَفَةَ ـ: يا مَن خَصَّ نَفسَهُ بِالسُّمُوِّ وَالرِّفعَةِ، وأولِياؤُهُ بِعِزِّهِ (يَتَعَزَّزونَ)، يا مَن جَعَلَت لَهُ المُلوكُ نيرَ ۱ المَذَلَّةِ عَلى أعناقِهِم فَهُم مِن سَطَواتِهِ خائِفونَ. إلهي كَيفَ أستَعِزُّ وفِي الذِّلَّةِ أركَزتَني، أم كَيفَ لا أستَعِزُّ وإلَيكَ نَسَبتَني؟! ۲

الإقبالـ از امام حسين عليه السلام (در دعاى عرفه) ـ: اى كه خود را به والايى و رفعت، ويژه ساخته و اوليايش به عزّت او عزّت مى جويند! اى كه فرمان روايان نيز يوغِ خوارى در برابر او بر گردن هايشان است و از قدرت او بيمناك اند!. خداى من! چگونه عزّت جويم، در حالى كه در خوارى جايم داده اى، يا چگونه عزّت نجويم، در حالى كه به تو منسوبم (بنده توام)؟

۱.نير الفدان: الخشبة المعترضة في عنق الثورين (الصحاح: ج 2 ص 840 «نير»).

۲.الإقبال (طبعة دار الكتب الإسلاميّة): ص 343 ـ 350، البلد الأمين: ص 254 وليس فيه ذيله من «إلهي كيف أستعزّ.»، بحار الأنوار: ج 98 ص 220 ح 3.

کلیدواژه‌ها عزت حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های گوناگون

احادیث دیگر این موضوع

المناقب، ابن شهرآشوبـ امام حسين عليه السلام فرمود ـ: «مرگ در عزّت، بهتر از زندگى در ذلّت است». و در روز شهادتش چنين سرود: مرگ، از ننگْ بهتر استو ننگ، از ورود به آتش و به خدا سوگند، نه ننگ به من مى رسد و نه آتش.

كفاية الأثرـ به نقل از يحيى بن يعمن ـ: نزد امام حسين عليه السلام بودم كه مرد عربى كاملاً گندمگون و نقاب زده، وارد شد و سلام داد. امام حسين عليه السلام هم پاسخ او را داد. گفت: اى فرزند پيامبر خدا! سؤالى دارم. فرمود: «بگو.». گفت: عزّت مرد، در چيست؟ فرمود: «[در] بى نيازىِ او از مردم».

الملهوفـ از امام حسين عليه السلام ـ: هان! خوانده شده، پسر خوانده شده، منظور، عبيد اللّه بن زياد است كه معاويه بر خلاف شريعت اسلام، پدر او (زياد) را برادر خود و فرزند ابوسفيان خواند. (م) مرا ميان دو چيز قرار داده است: شمشير و خوارى. خوارى از ما دور است و خداوند، آن را براى ما نمى پذيرد، و نيز پيامبرش و مؤمنان و دامن هايى پاك و پاكيزه و جان هايى غيرتمند و خوددار كه اطاعت از ليئمان را بر مرگى كريمانه، مقدّم نمى دارند. هان! من با اين خانواده و كمىِ نفرات و نبودِ ياور، به جنگ مى روم.

مقتل الحسين عليه السلام، خوارزمىـ به نقل از عبد اللّه بن حسن (درباره حوادث روز عاشورا) ـ: امام حسين عليه السلام از ميان يارانش بيرون شد و نزد مردم (سپاه دشمن) آمد و از آنان خواست كه ساكت شوند؛ امّا آنان از ساكت شدن، خوددارى ورزيدند. به آنان فرمود: «. هان! خوانده شده، پسر خوانده شده، مرا ميان دو چيز قرار داده است: مرگ و خوارى. برگزيدن خوارى از ما بسى دور است و خداوند و پيامبرش و نيز نياكان پاك و مادران پاكْ دامن ما و جان هاى غيرتمند، فرمان بردارى از لئيمان را گردن نمى نهند و آن را بر مرگ كريمانه مقدّم نمى كنند، هان! من، جاى عذرى نگذاشتم و هشدار دادم. هان! با همين خانواده و كمىِ نفرات و نبودِ ياران، به جنگ مى روم». سپس سرود: «اگر مى خواستيم فرار كنيم، پيش تر فرار مى كرديمو اگر هم اهل فرار باشيم، شما نمى توانيد ما را فرارى دهيد. خوىِ ما ترس و هراس نيست، بلكهمرگ ما و نوبت دولتِ ديگران، در رسيده است. هان كه پس از اين واقعه، جز به اندازه سوار شدن بر اسب، نمى گذرد تا اين كه آسياى شما نيز بچرخد! اين، عهدى است كه پدرم از جدّم به من گفته است. «پس كار و شريكان خود را گرد آوريد» «و همگى با من نيرنگ كنيد. سپس، مهلتى نخواهيد يافت كه من بر خداوند، پروردگار من و شما، توكّل كرده ام، و هيچ جنبده اى نيست، جز آن كه اختيارش به دست اوست. بى ترديد، پروردگارم بر راهى راست است» ».

الإرشادـ از امام حسين عليه السلام (خطاب به لشكر ابن زياد در روز عاشورا) ـ: نه. به خدا سوگند، دستِ خوارى به شما نمى دهم و چون بندگان نمى گريزم.