حدیث دربارهبخشش

حکمت‌نامه امام حسین ((ع)) ج ۲، ص ۳۷، ح ۴۷۵

نثر الدرّ عن الإمام الحسين عليه السلام:أيُّهَا النّاسُ! مَن جادَ سادَ، ومَن بَخِلَ رَذُلَ، وإنَّ أجوَدَ النّاسِ مَن أعطى مَن لا يَرجوهُ. ۱

نثر الدرّـ از امام حسين عليه السلام ـ: اى مردم! هر كس ببخشد، سَرورى مى يابد و هر كه بخل بورزد، به پستى مى گرايد. بخشنده ترينِ مردم، كسى است كه به فردى ببخشد كه اميدى به او ندارد.

۱.نثر الدرّ: ج 1 ص 334، نزهة الناظر: ص 81 ح 6، الدرّة الباهرة: ص 24 وفيه ذيله من «إنّ أجود»، كشف الغمّة: ج 2 ص 242، بحار الأنوار: ج 78 ص 121 ح 4؛ الفصول المهمّة: ص 176.

کلیدواژه‌ها دوستی مردم عوامل دوستی بخشش

احادیث دیگر این موضوع

مقتل الحسين عليه السلام، خوارزمى:روايت شده كه اعرابى اى (باديه نشينى) آهنگ [ديدار با]امام حسين عليه السلام كرد. چون آمد، سلام داد. امام عليه السلام، پاسخ سلام او را داد و فرمود: «اى اعرابى! براى چه آهنگ ما كرده اى؟». گفت: براى پرداختِ خون بهايى به صاحبان آن. فرمود: «آيا پيش از من، به سراغ كس ديگرى رفته اى؟». گفت: عتبه بن ابوسفيان كه پنجاه دينار به من داد. آن را نپذيرفتم و گفتم: به سوى كسى مى روم كه از تو بهتر و كريم تر است. عتبه به من گفت: بى مادر! چه كسى از من بهتر و كريم تر است؟ گفتم: حسين بن على يا عبد اللّه بن جعفر. اوّل نزد تو آمدم تا ستونِ كمرم را برافرازى و مرا به خانواده ام باز گردانى. امام حسين عليه السلام فرمود: «سوگند به آن كه دانه را شكافت و انسان را آفريد و به بزرگى جلوه نمود، در تملّك پسر دختر پيامبرت، جز دويست دينار نيست. اى غلام! آنها را به او بده. من درباره سه چيز از تو مى پرسم. اگر پاسخ دادى، تا پانصد دينار به تو مى دهم و اگر پاسخ ندادى، تو را به سوى آنان كه پيش از من بوده اند، مى فرستم». اعرابى گفت: آيا آنها را از سرِ نياز به دانش من مى پرسى؟! شما اهل بيت نبوّت، معدنِ رسالت و جايگاه آمد و شدِ فرشتگان هستيد. امام حسين عليه السلام فرمود: «نه؛ ولى از جدّم پيامبر خدا شنيدم كه مى فرمود: به اندازه معرفت [هر كس] احسان كنيد». اعرابى گفت: پس بپرس كه هيچ توان و نيرويى، جز از خدا نيست. امام عليه السلام فرمود: «چه چيز از هلاكت مى رهانَد؟». گفت: توكّل بر خدا. فرمود: «چه چيز از امور مهم، آسودگى مى دهد؟». گفت: اعتماد به خدا. فرمود: «چه چيز در زندگى بنده، برايش بهتر است؟». گفت: عقلى كه با بردبارى، زينت يافته باشد. فرمود: «اگر چنين نباشد، چه؟». گفت: ثروتى كه با سخاوت و فراگيرى [در برابر حاجت ها] تزيين شده باشد. فرمود: «اگر اين گونه هم نباشد؟». گفت: براى چنين شخصى، مرگ و نابودى، بهتر از زندگى و بقاست. پس امام حسين عليه السلام انگشتر خود را به او داد و فرمود: «آن را به يكصد دينار بفروش». سپس شمشيرش را به او بخشيد و فرمود: «آن را به دويست دينار بفروش. برو كه پانصد دينار را برايت كامل كردم».