حدیث دربارهتسبيح امام در روز پنجم هر ماه
الدعوات:تَسبيحُ الحُسَينِ بنِ عَلِيٍّ عليه السلام فِي اليَومِ الخامِسِ [مِنَ الشَّهرِ]: سُبحانَ الرَّفيعِ الأَعلى، سُبحانَ العَظيمِ الأَعظَمِ، سُبحانَ مَن هُوَ هكَذا ولا يَكونُ هكَذا غَيرُهُ، ولا يَقدِرُ أحَدٌ قُدرَتَهُ، سُبحانَ مَن أوَّلُهُ عِلمٌ لا يوصَفُ، وآخِرُهُ عِلمٌ لا يَبيدُ، سُبحانَ مَن عَلا فَوقَ البَرِيّاتِ بِالإِلهِيَّةِ فَلا عَينٌ تُدرِكُهُ، ولا عَقلٌ يُمَثِّلُهُ، ولا وَهمٌ يُصَوِّرُهُ، ولا لِسانٌ يَصِفُهُ بِغايَةِ ما لَهُ مِنَ الوَصفِ، سُبحانَ مَن عَلا فِي الهَواءِ، سُبحانَ مَن قَضَى المَوتَ عَلَى العِبادِ، سُبحانَ المَلِكِ المُقتَدِرِ، سُبحانَ المَلِكِ القُدّوسِ، سُبحانَ الباقِي الدّائِمِ. ۱
الدعوات:تسبيح امام حسين عليه السلام در روز پنجم [از هر ماه]، چنين بود: «منزّه است خداى بلند مرتبه والا. منزّه است خداى بزرگ و بزرگ تر. منزّه است كسى كه چنين است و جز او، اين چنين نيست و كسى توانايىِ او را ندارد. منزّه است كسى كه آغازش دانشى وصف ناشدنى است و پايانش دانشى پايان ناپذير. منزّه است كسى كه با خدايى اش، بر مردمان، برترى يافته است؛ نه چشمى او را درمى يابد و نه خِردى او را شبيه سازى مى كند و نه خيالى او را به تصوير مى كشد و نه زبانى او را به نهايت وصفى كه دارد، توصيف مى كند. منزّه است كسى كه برتر از [جاگرفتن در]فضاست. منزّه است كسى كه مرگ را بر بندگان، مقدّر كرد. منزّه است فرمان رواىِ مقتدر. منزّه است فرمان رواىِ بسيار پاك. منزّه است ماندگارِ جاويد».
۱.الدعوات للراوندي: ص 92 ح 228، بحار الأنوار: ج 94 ص 206 ح 3.