حدیث دربارهدعاى رفع درد

طبّ الأئمّة عن صفوان الجمّال عن جعفر بن محمّد عن أبيه عن عليّ بن الحسين عليهم السلام: إنَّ رَجُلاً اشتَكى إلى أبي عَبدِ اللّهِ الحُسَينِ بنِ عَلِيٍّ عليه السلام، فَقالَ: يَابنَ رَسولِ اللّهِ، إنّي أجِدُ وَجَعا فِي عَراقيبي ۱ قَد مَنَعَني مِنَ النُّهوضِ إلَى الصَّلاةِ. قالَ: فَما يَمنَعُكَ مِنَ العوذَةِ ۲؟ قالَ: لَستُ أعلَمُها. قالَ: فَإِذا أحسَستَ بِها فَضَع يَدَكَ عَلَيها وقُل: «بِاسمِ اللّهِ وبِاللّهِ وَالسَّلامُ عَلى رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله»، ثُمَّ اقرَأ عَلَيهِ: «وَ مَا قَدَرُواْ اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ وَالْأَرْضُ جَمِيعًا قَبْضَتُهُ يَوْمَ الْقِيَـمَةِ وَ السَّمَـوَ تُ مَطْوِيَّـتُ بِيَمِينِهِ سُبْحَـنَهُ وَ تَعَــلَى عَمَّا يُشْرِكُونَ» ۳ . فَفَعَلَ الرَّجُلُ ذلِكَ فَشَفاهُ اللّهُ تَعالى. ۴

طبّ الأئمّة عليهم السلامـ به نقل از صفوان جمّال، از امام صادق، از امام باقر، از امام زين العابدين عليهم السلام ـ: مردى از درد به امام حسين عليه السلام شكوه كرد و گفت: اى فرزند پيامبر خدا! من، دردى در رشته عصب پشتم احساس مى كنم كه مرا از برخاستن براى نماز، باز مى دارد. فرمود: «چرا از عوذه ۵ استفاده نمى كنى؟». گفت: آن را بلد نيستم. فرمود: «چون احساس درد كردى، دستت را بر موضع درد بگذار و بگو: به نام خدا و با يارى خدا، و سلام بر پيامبر خدا». سپس بر آن بخوان: «و خدا را آن چنان كه بايد، به بزرگى نشناخته اند، در حالى كه روز قيامت، زمين، يكسره در قبضه قدرت اوست و آسمان ها پيچيده به دست اوست. او والاتر است از آنچه شريك [او]مى گردانند» ». آن مرد، آن كار را كرد و خداى متعال، شفايش داد.

۱.العُرْقُوبُ: العصبُ الغليظ الموتّرُ فوق عقب الإنسان (الصحاح: ج 1 ص 180 «عرقب»).

۲.العوذة: هي الدعاء والذكر الصادر من النبي صلى الله عليه و آله أو أهل البيت عليهم السلام لدفع البلاء وشفاء الأوجاع.

۳.الزمر: 67.

۴.طبّ الأئمّة لابني بسطام: ص 34، بحار الأنوار: ج 95 ص 85 ح 1.

۵.عوذه، يعنى دعا يا ذكرى كه پيامبر صلى الله عليه و آله يا اهل بيت عليهم السلام براى درمان درد يا حلّ مشكلى به كسى آموزش داده اند.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عبادی ذکر و دعا دعای رفع درد

احادیث دیگر این موضوع

طبّ الأئمة عليهم السلامـ به نقل از جابر جُعفى، از امام باقر عليه السلام ـ: نزد على بن الحسين عليه السلام بودم كه مردى از بنى اميّه، امّا از پيروان اهل بيت، به حضور ايشان رسيد و به او گفت: اى فرزند پيامبر خدا! به خاطر پا درد، نمى توانم به نزد تو بيايم. فرمود: «چرا از عوذه حسين بن على عليه السلام استفاده نمى كنى؟». گفت: اى فرزند پيامبر خدا! آن چيست؟ فرمود: «آيه «ما براى تو پيروزى نمايانى را مقدور كرده ايم، تا خدا گناه [امّت]تو را، آنچه پيش از اين بوده و آنچه پس از اين باشد، براى تو بيامرزد و نعمتش را بر تو تمام كند و تو را به راه راست، راه بنمايد، و خدا، يارى ات مى كند، يارىِ پيروزمندانه. اوست كه بر دل هاى مؤمنان، آرامش فرو فرستاد تا پيوسته بر ايمانشان بيفزايد و سپاهيان آسمان ها و زمين، از آنِ خداست و خدا، همواره دانا و حكيم است. تا مردان و زنان مؤمن را به باغ هايى در آورد كه از زير [درختان]آن، جويبارهايى روان است. در آن، هميشه مى مانند و بدى هايشان را از آنان مى زدايد و اين در پيشگاه خدا، رستگارىِ بزرگى است. [خداوند،]مردان و زنان منافق و مشرك را كه به خدا گمانِ بد دارند، عذاب مى كند. بد روزگارى بر آنان باد! و خدا بر ايشان خشم نموده و لعنتشان كرده و دوزخ را برايشان آماده كرده است و اين، بد سرانجامى است! و سپاهيان آسمان ها و زمين، از آنِ خداست و خدا، همواره، شكست ناپذير و حكيم است» ». آن مرد گفت: آنچه را به من فرمان داد، كردم و به يارى خداى متعال، پس از آن، هيچ دردى احساس نكردم.