حدیث دربارهياد كردن خدا از ذاكر ، پيش از ياد كردن ذاكر از خدا
الإقبال عن الإمام الحسين عليه السلامـ فيما نُسِبَ إلَيهِ مِن دُعاءِ عَرَفَةَ ـ: يا مَن أذاقَ أحِبّاءَهُ حَلاوَةَ المُؤانَسَةِ فَقاموا بَينَ يَدَيهِ مُتَمَلِّقينَ ۱، ويا مَن ألبَسَ أولِياءَهُ مَلابِسَ هَيبَتِهِ فَقاموا بَينَ يَدَيهِ مُستَغفِرينَ، أنتَ الذّاكِرُ قَبلَ الذّاكِرينَ، وأنتَ البادي بِالإِحسانِ قَبلَ تَوَجُّهِ العابِدينَ، وأنتَ الجَوادُ بِالعَطاءِ قَبلَ طَلَبِ الطّالِبينَ، وأنتَ الوَهّابُ ثُمَّ لِما وَهَبتَ لَنا مِنَ المُستَقرِضينَ. ۲
الإقبالـ از امام حسين عليه السلام (در دعاى عرفه منسوب به ايشان) ـ: اى آن كه به دوستان خود، شيرينىِ اُنس را چشانْد تا اين كه در پيشگاهش به ابراز محبّت ايستادند، و اى آن كه جامه هيبت خويش را به اوليايش پوشاند تا اين كه در پيشگاه او به استغفار ايستادند! تو پيش از ذاكران، آنان را ياد مى كنى و پيش از روى آوردن پرستشگران، احسان را آغاز مى كنى و پيش از درخواستِ درخواست كنندگان، به آنان عطا مى كنى. تويى كه به ما مى بخشى و سپس، همان را به عنوان قرض از ما مى خواهى.