حدیث دربارههديه روزه دار

نزهة الناظر:دَعاهُ [الحُسَينَ عليه السلام] بَعضُ أصحابِهِ في جَماعَةٍ مِنهُم، فَأَكَلوا ولَم يَأكُلِ الحُسَينُ عليه السلام. فَقيلَ لَهُ: ألا تَأكُلُ؟ قالَ: إنّي لَصائِمٌ، ولكِن تُحفَةَ الصّائِمِ! قيلَ: وما هِيَ؟ قالَ: الدُّهنُ وَالمِجمَرُ ۱. ۲

نزهة الناظر:يكى از ياران امام حسين عليه السلام، ايشان را با گروهى دعوت كرد. آنان غذا خوردند؛ امّا امام حسين عليه السلام نخورد. به ايشان گفته شد: چرا نمى خورى؟ فرمود: «من، روزه دارم؛ امّا تُحفه (هديه) روزه دار را مى پذيرم». گفته شد: تحفه روزه دار چيست؟ فرمود: «روغن (براى پوست و مو) و مِجَمر (براى بخور و بوى خوش)».

۱.المِجْمَرُ: هو الذي يوضع فيه النار للبخور (النهاية: ج 1 ص 293 «جمر»).

۲.نزهة الناظر: ص 85 ح 22، كشف الغمّة: ج 2 ص 243 وفيه «عبد اللّه بن الزبير وأصحابه» بدل «بعض أصحابه في جماعة منهم»، بحار الأنوار: ج 44 ص 195 ح 9.

کلیدواژه‌ها روزه حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عبادی هدیه روزه دار

احادیث دیگر این موضوع

الخصال:ابا عبد اللّه امام حسين عليه السلام چون روزه مى گرفت، خود را با عطر، خوش بو مى كرد و مى فرمود: «بوى خوش، هديه روزه دار [به ديگران]است».