حدیث دربارهولادت فرزند پسر

فرج المهمومـ از امام صادق عليه السلام ـ: امام حسين عليه السلام سالى پياده به مكّه رفت و پاهايش وَرَم كرد. يكى از وابستگانش به ايشان گفت: كاش سوار مى شدى تا اين وَرَمت، فرو بنشيند. فرمود: «هرگز! چون به اين منزلگاه درآمديم، مردى سياه، با روغنى به پيشواز تو مى آيد. آن را از او بخر». آن وابسته گفت: پدر و مادرم فدايت! پيشِ رو، منزلگاهى نيست كه در آن، كسى اين روغن را بفروشد. امام عليه السلام فرمود: «چرا. پيشِ روى تو و قبل از رسيدن به منزلگاه، مى آيد». پس يك ميل حركت كرد كه مرد سياه را ديد. امام حسين عليه السلام به او فرمود: «اين، همان مرد است. روغن را از او بگير و بهايش را بپرداز». مرد سياه به آن وابسته گفت: اين روغن را براى چه كسى مى خواهى؟ گفت: براى حسين بن على. گفت: ما را به سوى او ببر. به سوى امام عليه السلام آمد و سلام داد و گفت: اى فرزند پيامبر خدا! من، غلام توام و از تو پولى نمى گيرم؛ امّا دعا كن كه خدا، فرزندى پسر و سالم روزى ام كند كه شما اهل بيت را دوست بدارد؛ چرا كه همسرم در حال زايمان است. امام عليه السلام فرمود: «به خانه ات برو كه خدا به تو پسرى سالم بخشيده است». او رفت و چنان يافت. سپس به سوى امام حسين عليه السلام بازگشت و ايشان، به خاطر ولادت پسرش براى او دعاى خير كرد. آن گاه، امام حسين عليه السلام از روغن به پايش ماليد و از جايش برنخاسته بود كه وَرَم پاهايش خوابيد.