حدیث دربارهزنده كردن مُرده

الخرائج والجرائحـ به نقل از يحيى بن اُمّ طويل ـ: نزد امام حسين عليه السلام بوديم كه جوانى گريان بر ايشان وارد شد. امام حسين عليه السلام به او فرمود: «چرا مى گريى؟». گفت: مادرم، همين الان، مُرده و وصيّت نكرده است و مالى دارد كه به من، امر كرده كه با آن، كارى نكن تا آن كه خبرش را به تو بدهم. امام حسين عليه السلام فرمود: «همراه ما بياييد تا به سوى اين زن آزاده برويم». با او برخاستيم تا به در خانه اى (/ اتاقى) كه زنِ پوشيده در آن بود، رسيديم. امام عليه السلام بر درِ خانه ايستاد و از خدا خواست كه آن زن را زنده كند، تا بدانچه مى خواهد، وصيّت كند. خدا هم او را زنده كرد و زن نشست، در حالى كه «شهادتين» مى گفت. سپس به امام حسين عليه السلام نگريست و گفت: اى مولاى من! به خانه بيا و مرا فرمان ده. امام عليه السلام داخل شد و بر پشتى اى تكيه كرد. سپس به او فرمود: «وصيّت كن، خدايت بيامرزد!». زن گفت: اى فرزند پيامبر خدا! من، فلان مال و فلان مال را در اين جا و آن جا دارم و اختيارِ يكْ سومش را به تو دادم تا به هر يك از دوستانت كه خواستى، بدهى و دو سومِ آن هم براى اين پسرم باشد، اگر دانستى كه از ولايت مَداران و دوستان توست؛ ولى اگر مخالف بود، آن را براى خود بردار كه مخالفان را حقّى در اموال مؤمنان نيست. سپس از امام عليه السلام خواست كه بر او نماز بگزارد و كارهاى كفن و دفنش را به عهده بگيرد. آن گاه، زن مُرد، به همان گونه كه پيش تر مُرده بود.