حدیث دربارهسبز شدن درخت خرماى خشكيده

دلائل الإمامةـ به نقل از محمّد كنانى، از امام صادق عليه السلام ـ: امام حسين عليه السلام به يكى از سفرهايش رفت و مردى از فرزندان زبير بن عوّام ـ كه به امامت ايشان معتقد بود ـ، همراه او بود. در ميان راه، در منزلگاهى، زير درخت خرماى خشكى ـ كه به علّت بى آبى خشك شده بود ـ فرود آمدند. براى امام حسين عليه السلام زير آن درخت، فرش گسترده شد و درخت روبه روى امام عليه السلام هم، خشك و بى خرما بود. [آن نواده زبير]مى گويد: امام عليه السلام دستش را بالا برد و دعايى كرد كه نفهميدم. درخت خرما، سبز شد و به حال اوّلش بازگشت و برگ درآورد و خرما داد. ساربانى كه شتر از او كرايه كرده بود، گفت: به خدا سوگند، اين، سِحر است. امام حسين عليه السلام فرمود: «واى بر تو! اين، سِحر نيست؛ بلكه دعاى مستجابِ فرزند پيامبر است». سپس، كاروانيان از درخت، بالا رفتند و آن قدر خرما چيدند كه همه آنها را كفايت كرد.