حدیث دربارهدعوت فرزندش على اكبر به شكيبايى

الأمالى، صدوقـ به نقل از عبد اللّه بن منصور، از امام صادق عليه السلام، از امام باقر، از امام زين العابدين عليهم السلام ـ: چون [على اكبر] براى مبارزه به سوى لشكر عمر بن سعد رفت، امام حسين عليه السلام چشمش گريان شد و گفت: «خدايا! تو بر آنان گواه باش كه فرزند پيامبرت و شبيه ترينِ مردم به او در شكل و خو، به سوى آنان بيرون شد». على اكبر، شروع به رجزخوانى كرد و گفت: من، على بن حسين بن على امما و آل خدا به پيامبر صلى الله عليه و آله سزاوارتريم. آيا نمى بينيد كه چگونه از پدرم حمايت مى كنم؟ آن گاه، ده تن از دشمنان را كُشت. سپس به نزد پدرش بازگشت و گفت: اى پدر، عطش! امام حسين عليه السلام فرمود: «پسر عزيزم! شكيبا باش. جدّت با كاسه پُر، تو را سيراب مى كند». على اكبر، بازگشت و باز جنگيد تا چهل و چهار نفر از آنان را كُشت. سپس، خود به شهادت رسيد. درود خدا بر او باد!