حدیث دربارهردّ پيشنهاد سكوت

تاريخ الطبرىـ درباره خروج امام عليه السلام از مدينه ـ: امام حسين عليه السلام با پسران و برادران و پسرانِ برادرانش و بيشتر خاندانش خارج شد، بجز محمّد بن حنفيه كه به امام عليه السلام گفت: اى برادر من! تو محبوب ترينِ مردم و عزيزترينِ آنان نزد منى و خيرخواهى را براى كسى سزاوارتر از تو، نيندوخته ام. با پيروانت، تا مى توانى از يزيد بن معاويه و نيز از شهرها كناره بگير. سپس، پيك هايت را به سوى مردم بفرست و آنان را به سوى خود بخوان. اگر با تو بيعت كردند، خدا را بر آن مى ستايى و اگر مردم، گردِ جز تو جمع شدند، خداوند با آن، از دين و عقل تو نمى كاهد و جوان مردى و فضيلتت از ميان نمى رود، كه من مى ترسم اگر وارد يكى از اين شهرها شوى و به نزد گروهى از مردم درآيى، ميانشان اختلاف بيفتد و گروهى با تو و گروهى عليه تو شوند و به جان هم بيفتند و در اين ميان، تو آماج نيزه ها گردى و بهترينِ اين امّت از نظر شرافت ذاتى و نسبى، خونش ضايع ترين و خودش خوارترين شود. امام حسين عليه السلام به او فرمود: «برادر من! من، حتما مى روم». محمّد بن حنفيه گفت: در مكّه فرود آى. اگر آن جا جاى مطمئن و محل استقرار بود، كه راهى [مناسب]است، و اگر مطابق ميلت نبود، به شنزارها و قلّه كوه ها و از شهرى به شهرى مى روى تا ببينى كار مردم به كجا مى كشد و آن زمان، مى دانى كه چه بايد كرد. درست ترين رأى و دور انديشانه ترين كار، زمانى به دست مى آيد كه به جد، به استقبال رخدادها بروى و هيچ گاه رخدادها بر تو از اين مشكل تر نيست كه از پشتِ سر، آنها را دنبال كنى. امام عليه السلام فرمود: «اى برادر من! خيرخواهى كردى و دلسوزى نمودى. اميدوارم كه نظرت استوار و با توفيق همراه باشد».