حدیث دربارهدوستى اهل بيت

فضائل الشيعة عن جابر عن أبي جعفر عن عليّ بن الحسين عن أبيه عليهم السلام: قالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: حُبّي وحُبُّ أهلِ بَيتي نافِعٌ في سَبعَةِ مَواطِنَ أهوالُهُنَّ عَظيمَةٌ: عِندَ الوَفاةِ، وفِي القَبرِ، وعِندَ النُّشورِ، وعِندَ الكِتابِ، وعِندَ الحِسابِ، وعِندَ الميزانِ، وعِندَ الصِّراطِ. ۱

فضائل الشيعةـ به نقل از جابر، از امام باقر، از امام زين العابدين از امام حسين عليهم السلام ـ: پيامبر خدا فرمود: «محبّت من و محبّت اهل بيت من، در هفت جاى هولناك، سودمند است: مرگ، قبر، بيرون آمدن از قبر، گرفتن نامه اعمال، محاسبه اعمال، وزن شدنِ اعمال، و به گاه عبور از صراط».

۱.فضائل الشيعة: ص 47 ح 2، الأمالي للصدوق: ص 60 ح 17، بحار الأنوار: ج 27 ص 158 ح 3 وراجع: الخصال: ص 360 ح 49.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عقلی و علمی علم حکمت و معرفت خاستگاه های الهام +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

عيون أخبار الرضا عليه السلامـ به سندش، از امام حسين عليه السلام ـ: مهاجران و انصار، گِرد پيامبر خدا جمع شدند و گفتند: بى گمان، اى پيامبر خدا! زندگى ات و نيز ميهمانانى كه گروه، گروه بر تو درمى آيند، هزينه دارد. اين دارايى ها با جانمان از آنِ تو، و در آن، به نيكى و اجر، حكم بران. هر چه را خواستى، عطا كن و هر چه را خواستى، بى زحمت و سختى، نگاه دار. خداوند عز و جل روح الأمين را بر او نازل كرد و گفت: اى محمّد! «بگو: از شما اجرى نمى خواهم، جز دوستى درباره خويشاوندان» ؛ يعنى پس از من، با نزديكانم دوستى بورزيد. وقتى بيرون آمدند، منافقان گفتند: چيزى پيامبر خدا را به نپذيرفتن پيشنهاد ما وادار نكرد، جز اين كه ما را بر دوستى با نزديكانش پس از خويش برانگيزد و آن آيه، جز افترايى برساخته در همان مجلس نبود. اين، سخنِ درشتى از سوى آنان بود. خداى عز و جل هم اين آيه را نازل كرد: «يا مى گويند: آن را افترا بسته است. بگو: من، آن را دروغ نبسته ام. شما در برابر خدا، اختياردار من نيستيد. او داناتر است به آنچه [به ناحق]در آن فرو مى رويد. گواه بودن او ميان من و شما كافى است، و البته اوست آمرزنده مهربان» . پيامبر صلى الله عليه و آله براى يارانش پيام فرستاد و فرمود: «آيا خبرى شده است؟». گفتند: آرى. به خدا سوگند، اى پيامبر خدا! برخى از ما سخنِ درشتى گفته اند كه آن را ناخوش داريم. پس پيامبر خدا، آيه را بر ايشان خواند و آنان، گريستند و گريه شان شدّت گرفت. پس خداوند عز و جل، نازل كرد: «و اوست كه توبه را از بندگانش مى پذيرد و از زشتكارى ها در مى گذرد و مى داند چه مى كنيد» .

تأويل الآيات الظاهرةـ به نقل از عبد الملك بن عمير، از امام حسين عليه السلام (درباره گفته خداى عز و جل: «بگو: از شما اجرى نمى خواهم، جز دوستى درباره خويشاوندان» ـ: نزديكى و خويشى اى كه خداوند به پيوند با آن و بزرگ داشت حقّش فرمان داده و خير را در آن نهاده، نزديكى و خويشىِ ما اهل بيت است كه خداوند، حقّ ما را بر هر مسلمانى واجب كرده است.

المعجم الكبيرـ به نقل از بُشر بن غالب ـ: امام حسين عليه السلام فرمود: «هر كس ما را براى دنيا دوست داشته باشد، بى گمان، دنيادار، محبوبِ نيكوكار و بدكار است و هر كس ما را براى خدا دوست بدارد، ما و او، در روز قيامت مانند اين دو هستيم» و به انگشتِ اشاره و ميانى اش اشاره كرد.

الأمالى، طوسىـ به نقل از بُشر بن غالب ـ: امام حسين عليه السلام فرمود: «هر كه ما را به خاطرِ خدا دوست بدارد، من و او، اين چنين (دو انگشت خود را به هم چسبانْد) بر پيامبرمان وارد خواهيم شد و هر كه ما را به خاطر دنيا دوست بدارد، [بداند كه]دنيا، نيكوكار و بدكار را در بر مى گيرد».

المحاسنـ به نقل از بشر بن غالب اسدى ـ: امام حسين عليه السلام برايم نقل كرد و فرمود: «اى بشر بن غالب! هر كه ما را دوست بدارد و اين محبّت او جز به خاطرِ خدا نباشد، [در روز قيامت،] ما و او مانند اين دو (دو انگشت اشاره اش را به موازات هم قرار داد) وارد مى شويم و هر كه ما را دوست بدارد و اين محبّت او جز براى دنيا نباشد، [بايد بداند كه]هرگاه برپا كننده عدالتْ قيام كند، عدالتْ و دادگرى او شاملِ نيكوكار و بدكار خواهد شد». شايد منظور اين است كه دوستى با اهل بيت عليهم السلام به خاطر دنيا هم فوايدى دارد، چه رسد به دوستى با آنها به خاطر خدا؛ چرا كه يكى از فايده هاى دوستى در دنيا، بهره مندى از عدالت و حكومت عادلانه آنهاست و عدالت، حقّ هر كسى را ادا مى كند و كسى را در دنيا، بى نصيب نمى گذارد.

أعلام الدينـ از امام صادق عليه السلام ـ: نمايندگانى به حضور امام حسين عليه السلام رسيدند و گفتند: اى فرزند پيامبر خدا! همراهان ما نزد معاويه رفتند و ما نزد شما آمديم. امام عليه السلام فرمود: «پس در اين صورت، من بيش از آنان به شما جايزه مى دهم». گفتند: فدايت شويم! ما در طلب دينمان آمده ايم. امام حسين عليه السلام سرش را زير انداخت و متفكّرانه بر روى زمين، نقش و نگارى كشيد و مدّتى دراز، تأمّل كرد. سپس، سرش را بالا آورد و فرمود: «نَمى از يَمى. هر كس، نه از سرِ خويشاوندى با ما، و نه به دليل احسانى كه به او كرده ايم و تنها به خاطر خدا و پيامبرش ما را دوست بدارد، روز قيامت، با ما مانند اين دو مى آيد»، و دو انگشت اشاره اش را كنار هم قرار داد.

الأمالى، طوسىـ به سندش، از امام حسين، از امام على عليهماالسلام ـ: پيامبر خدا فرمود: «خدا را به خاطر نعمت هايش كه به شما مى دهد، دوست بداريد و مرا به خاطرِ خدا دوست بداريد و اهل بيتم را به خاطر من، دوست بداريد».

سنن الترمذىـ به سندش، از امام زين العابدين، از امام حسين، از امام على عليهم السلام ـ: پيامبر خدا دست حسن و حسين عليهماالسلام را گرفت و فرمود: «كسى كه من و اين دو نفر و پدر و مادر اين دو را دوست بدارد، در روز قيامت، با من در يك درجه خواهد بود».