حدیث دربارهعامل خوارى امّت

مقتل الحسينـ في وَقائِعِ عاشوراءَ ـ: ثُمَّ حَمَلَ [الحُسَينُ عليه السلام] عَلَيهِم كَاللَّيثِ المُغضَبِ. وَالسِّهامُ تَأخُذُهُ مِن كُلِّ ناحِيَةٍ وهُوَ يَتَلَقّاها بِنَحرِهِ وصَدرِهِ ويَقولُ: يا اُمَّةَ السَّوءِ، بِئسَما خَلَفتُم مُحَمَّدا في عِترَتِهِ، أما إنَّكُم لَن تَقتُلوا بَعدي عَبدا مِن عِبادِ اللّهِ الصّالِحينَ فَتَهابوا قَتلَهُ، بَل يَهونُ عَلَيكُم عِندَ قَتلِكُم إيّايَ، وَايمُ اللّهِ إنّي لَأَرجو أن يُكرِمَني رَبّي بِهَوانِكُم، ثُمَّ يَنتَقِمُ مِنكُم مِن حَيثُ لا تَشعُرونَ. فَصاحَ بِهِ الحُصَينُ بنُ مالِكٍ السَّكونِيُّ: يَابنَ فاطِمَةَ، بِماذا يَنتَقِمُ لَكَ مِنّا؟ فَقالَ: يُلقي بَأسَكُم بَينَكُم، ويَسفِكُ دِماءَكُم، ثُمَّ يَصُبُّ عَلَيكُمُ العَذابَ الأَليمَ. ۱

مقتل الحسين عليه السلام، خوارزمىـ در ذكر وقايع عاشورا ـ: سپس، امام حسين عليه السلام چون شير خشمناك به آنها يورش بُرد. و تيرها از هر سو او را در برگرفته و به گلو و سينه او رسيده بودند. در اين حال، امام عليه السلام مى فرمود: «اى امّت بد! پس از پيامبر صلى الله عليه و آله با خاندانش بد كرديد. هان! پس از كشتن من، ديگر از كشتن هيچ بنده خداى شايسته اى بيم نداريد؛ بلكه وقتى مرا كشتيد، كشتن هر كس ديگرى برايتان آسان مى شود. به خدا سوگند، من اميد دارم كه خدايم با خوار كردن شما، مرا گرامى بدارد و سپس، از جايى كه نمى دانيد، از شما انتقام بگيرد». [در اين جا] حُصَين بن مالك سَكونى فرياد كشيد: اى پسر فاطمه! خدا با چه چيز از ما انتقام مى گيرد؟ فرمود: «اختلاف و درگيرى ميان شما مى اندازد و جنگ و خون ريزى ميانتان راه مى افتد و عذاب دردناكش را بر شما فرو مى ريزد».

۱.مقتل الحسين للخوارزمي: ج 2 ص 34، الفتوح: ج 5 ص 118؛ تسلية المجالس: ج 2 ص 319، بحار الأنوار: ج 45 ص 52.

کلیدواژه‌ها امت حکمت های عقیدتی و سیاسی عامل خواری امت

احادیث دیگر این موضوع

الإرشادـ از امام حسين عليه السلام ـ: به خدا سوگند، مرا رها نمى كنند تا اين لخته خون [قلبم]را از درونم بيرون بكشند و چون چنين كنند، خداوند، كسى را بر ايشان مسلّط مى كند كه چنان خوارشان سازد كه خوارترينِ امّت ها شوند.

الطبقات الكبرىـ به نقل از يزيد رشك ـ: كسى كه خود با امام حسين عليه السلام گفتگو كرده بود، برايم گفت: به امام حسين عليه السلام گفتم: پدر و مادرم فدايت، اى فرزند پيامبر خدا!، چه چيز تو را به اين سرزمين و صحراى خالى از سكنه (كربلا) آورد؟ فرمود: «اين، نامه هاى كوفيان به من است و من، آنها را قاتل خود مى دانم كه چون مرا بكشند، هيچ يك از حرمت هاى الهى را وا نمى گذارند، جز آن كه هتكش كنند. پس خداوند، كسى را بر ايشان مسلّط مى كند كه چنان خوارشان سازد كه خوارتر از كهنه حيض كنيز شوند».

تاريخ الطبرىـ به نقل از حميد بن مسلم ـ: شنيدم كه امام حسين عليه السلام پيش از كشته شدنش مى فرمود: «هان! به خدا سوگند، اگر مرا بكشيد، خداوند، در ميانتان ترس از يكديگر و خون ريزى مى اندازد و به اين راضى نمى شود تا عذاب دردناكتان را مضاعف كند».

الملهوف:چون [امام حسين عليه السلام] شب را به صبح آورد، مردى كوفى به نام ابو هرّه اَزْدى را ديد كه بر ايشان وارد شد و سلام داد و گفت: اى فرزند پيامبر خدا! چه چيز تو را از حرم خدا و حرم جدّت پيامبر خدا، بيرون كشيده است؟ امام حسين عليه السلام فرمود: «واى بر تو، اى ابو هِرّه! اُمَويان مالم را گرفتند، صبر كردم؛ دشنامم دادند، صبر كردم. در پى ريختن خونم بودند، گريختم و به خدا سوگند، اين گروه ستمكار، مرا مى كشند و خدا هم لباس خوارىِ فراگيرى را بر آنها مى پوشانَد و شمشيرى بُرنده را بر آنها حاكم مى كند. خداوند، كسى را بر آنها مسلّط مى كند كه چنان خوارشان سازد كه از قوم سبأ هم خوارتر شوند». ظاهرا اشاره است به آيات 15 تا 19 از سوره سبأ.

الملهوف:امام حسين عليه السلام به يارانش فرمود: «به سوى مرگ برويد كه از آن، گريزى نيست و اين تيرها، پيك هاى مردم به سوى شما هستند». ياران امام حسين عليه السلام يكى يكى جنگيدند تا تعدادى از آنها كشته شدند. در اين هنگام، امام حسين عليه السلام دست بر محاسن خود كشيد و چنين فرمود: «خشم خدا بر يهود، سخت شد، هنگامى كه براى او فرزند قرار دادند، و خشمش بر مسيحيان بالا گرفت، هنگامى كه او را يكى از سه خدا قرار دادند، و خشمش بر مجوسيان سخت شد، هنگامى كه به جاى خدا، خورشيد و ماه را مى پرستيدند، و خشمش بر مردمى بالا گرفت كه بر كُشتن پسر دختر پيامبرشان همداستان شدند».