حدیث دربارهچگونگى لبّيك

حج و عمره در قرآن و حدیث، ص ۲۶۹، ح ۴۴۹

پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله

چگونگى لبّيك

خُزَيمَةُ بنُ ثابِت:إنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه و آله كانَ إذا فَرَغَ مِن تَلبِيَتِهِ سَأَلَ اللّهَ رِضوانَهُ ومَغفِرَتَهُ واستَعاذَ بِرَحمَتِهِ مِنَ النّارِ ۱.

خزيمة بن ثابت:هرگاه رسول خدا صلى الله عليه و آله از لبيك گويى فارغ مى شد، از خداوند رضوان وآمرزش مى طلبيد واز آتش دوزخ به رحمتش پناه مى برد.

۱.السنن الكبرى: 5 / 72 / 9038 عن خزيمة بن ثابت، الدرّ المنثور: 1 / 527 نقلاً عن الشافعيّ وفيه «والجنّة واستعاذه» بدل «ومغفرته واستعاذ».

کلیدواژه‌ها دعا موانع اجابت دعا گناه پاک کننده های گناهان +8 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

۳

امام صادق عليه السلام:پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله چون به «بيداء» نام سرزمينى با خاك نرم، ميان مكه و مدينه كه به مكّه نزديكتر است. ـ در يك ميلى مكه ـ مى رسيد، شترى نزديكش مى آوردند. سوار آن مى شد و چون آن حضرت را حركت مى داد، لبيك هاى چهارگانه را چنين مى گفت: «لبّيك، پروردگارا لبّيك، لبّيك، تو را شريكى نيست، ستايش و نعمت و فرمانروايى از آن توست، شريكى براى تو نيست».

امام صادق عليه السلام:رسول خدا صلى الله عليه و آله چون لبّيك گفت، فرمود: «لبّيك اللّهمّ لبّيك، لبّيك لا شريك لك لبّيك، إنّ الحمد والنعمةَ لك والملك، لا شريك لك، لبّيك ذا المعارج لبّيك» و حضرت، «ذى المعارج» را زياد مى فرمود و هرگاه به سواره اى بر مى خورد، يا به بالاى تپه اى مى رسيد، يا به دشتى سرازير مى شد، و آخر شب و پس از نمازها «لبّيك» مى گفت.

امام صادق عليه السلام:لبّيك گويى چنين است كه بگويى: «لبّيك، خدايا لبّيك، لبّيك، براى تو شريكى نيست. لبّيك، همانا ستايش و نعمت و پادشاهى تو راست، شريك ندارى. لبّيك، لبّيك اى صاحب والايى ها. لبّيك! لبّيك اى فراخواننده به خانه أمن. لبّيك، لبّيك اى آمرزنده گناهان. لبّيك اى شايسته لبّيك گويى. لبّيك لبّيك اى صاحب شكوه و بزرگوارى. لبّيك، لبّيك آغاز و بازگشت به سوى توست. لبّيك، لبّيك تو بى نيازى و ديگران به تو محتاج. لبّيك، لبّيك ديگران از تو بيم دارند و به تو مشتاقند. لبّيك، لبّيك اى خداى حق. لبّيك، لبّيك اى صاحب نعمت و بخششِ نيكوىِ زيبا. لبّيك، لبّيك اى بر طرف سازنده گرفتارى هاى بزرگ. لبّيك، لبّيك منم بنده ات و فرزند دو بنده ات. لبّيك، لبّيك اى بزرگوار، لبّيك». اينها را پس از هرنماز واجب يا مستحب، هنگام برخاستنِ مركبت، هنگامى كه به بلندى مى رسى، هنگامى كه در دشت سرازير مى شوى، آنگاه كه به سواره اى مى رسى، يا از خواب بر مى خيزى و سحرگاهان، مى گويى. تا مى توانى زياد بگو و آشكار بگو. اگر بخشى از اين لبّيك را نگويى زيانى ندارد، ليكن گفتن همه آن بهتر است. و بدان چهار «لبّيك» ى كه در اوّل بود، واجب و ضرورى است، و اين، توحيد است و پيامبران نيز اينگونه لبّيك گفته اند و ذى المعارج (صاحب والايى ها) را زياد بگو، چرا كه رسول خدا صلى الله عليه و آله آن را زياد مى گفت. و اولين كسى كه لبّيك گفت، ابراهيم عليه السلام بود. فرمود: خداوند، شما را به حج خانه خويش فرا مى خواند. پس او را با لبّيك پاسخ دادند پس هيچ كس در صلب مردان و شكم زنان كه پيمان وفادارى بسته بود، نماند مگر اينكه با لبّيك، پاسخ گفت.