حدیث دربارهمهمان خداى سبحان
مِمّا أوحَى اللّهُ إلى آدَمَ:أنَا اللّهُ ذو بَكَّةَ، أهلُها جيرَتي، وزُوّارُها وَفدي وأضيافي، اُعَمِّرُهُ بِأَهلِ السَّماءِ وأهلِ الأَرضِ، يَأتونَهُ أفواجًا شُعثًا غُبرًا، يَعِجّونَ بِالتَّكبيرِ والتَّلبِيَةِ، فَمَنِ اعتَمَرَهُ لا يُريدُ غَيرَهُ فَقَد زارَني، وهُوَ وَفَدَ لي، ونَزَلَ بي، وحَقٌّ لي أن اُتحِفَهُ بِكَراماتي ۱.
از آنچه خداوند سبحان به حضرت آدم عليه السلام وحى كرد، اين بود:منم خداى صاحب بكّه. اهل آن، همسايگان منند و زائرانش مهمانان من. آن [جا] را با آسمانيان و زمينيان آباد مى كنم، گروه گروه، ژوليده و غبار آلود به زيارت آن مى آيند و با تكبير و لبّيك گويى، به درگاه خداوند مى نالند. پس هركه به قصد زيارت آيد و جز آن نيّتى نداشته باشد، مرا ديدار كرده و او مهمان من است و بر من نازل شده و سزاوار است كه با كرامت هاى خود به او هديه دهم.
۱.الخرائج والجرائح: 1 / 80.