حدیث دربارهپاداش حج
الإمام الصادق عليه السلام:إنَّ العَبدَ المُؤمِنَ حينَ يَخرُجُ مِن بَيتِهِ حاجًّا لا يَخطو خُطوَةً ولا يَخطو بِهِ راحِلَتُهُ إلاّ كَتَبَ اللّهُ لَهُ بِها حَسَنَةً، ومَحا عَنهُ سَيِّئَةً، ورَفَعَ لَهُ بِها دَرَجَةً. فَإِذا وَقَفَ بِعَرَفاتٍ فَلَو كانَت لَهُ ذُنوبٌ ۱ عَدَدَ الثَّرى رَجَعَ كَما وَلَدَتهُ اُمُّهُ، فَقالَ لَهُ: اِستَأنِفِ العَمَلَ، يَقولُ اللّهُ: «فَمَن تَعَجَّلَ في يَومَينِ فَلا إثمَ عَلَيهِ ومَن تَأَخَّرَ فَلا إثمَ عَلَيهِ لِمَنِ اتَّقى ۲.» ۳
امام صادق عليه السلام:بنده مؤمن وقتى به قصد حجّ از خانه اش بيرون مى آيد، خود و مركبش گامى بر نمى دارند، مگر اينكه خداوند حسنه اى براى او مى نويسد، گناهى محو مى كند و درجه اى مى افزايد
وچون در عرفات وقوف كند، اگر گناهانش به اندازه دانه هاى خاك هم باشد، چون برگردد، مثل روزى كه مادرش او را به دنيا آورده (پاك و بى گناه) خواهد بود و به او گفته مى شود: اعمالت را دوباره از سرگير.
خداوند مى فرمايد: «كسى كه عجله كند و ذكر خدا را در دو روز انجام دهد، و كسى كه تأخير افكند (و سه روز انجام دهد) گناهى بر آنان نيست، براى آنان كه تقوا پيشه كنند» .