حدیث دربارهخداوند روزى بخش است
عنه صلى الله عليه و آله:ما مِن نَفسٍ إلاّ ولَها بابٌ فِي السَّماءِ [مِنهُ] يَنزِلُ رِزقُهُ، ومِنهُ يَصعَدُ عَمَلُهُ، فَإِذا أرادَ اللّهُ أن يَرزُقَها فَتَحَ ذلِكَ البابَ فَيُنزِلُ إلَيها رِزقَها، فَإِذا اُغلِقَ لَن يَستَطيعَ أحَدٌ فَتحَهُ حَتّى يَفتَحَهُ اللّهُ إذا شاءَ ۱.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ كس نيست جز آن كه او را درى است در آسمان كه روزى وى از آن نازل مى شود و عملش از آن فراز مى رود. پس هر گاه خداوند اراده فرمايد كه وى را روزى دهد، آن در را مى گشايد و روزى اش را فرو مى فرستد؛ و چون آن در فرو بسته شود، هيچ كس نتواند آن را بگشايد، مگر آن گاه كه خدا خواهد و بگشايدش. ۲
۱.الفردوس: 4 / 32 / 6100، كنز العمّال: 4 / 26 / 9322 نقلاً عن أبي نعيم وكلاهما عن عمر.
۲.در اين روايت، تعابير كنايى و رمزى به كار رفته است و هدف از آن، بيان نكات معقول در چهارچوب امور محسوس است. مسلّم است كه همه كارها و شؤون اين جهان، از جمله روزى انسان، به مشيّت خداوند صورت مى پذيرد. اما بايد دانست كه مشيّت خدا چنان است كه وسيله ها و راهكارهاى ظاهرى در روزى انسان مؤثر باشد. از آن جا كه خواست هاى فطرى و استعدادهاى نهفته در وجود هر كس به تبع سنت هاى خداوند در جهان طبيعت متفاوت است، بعيد نيست كه مراد از تعبير «درِ روزى» كه در اين روايت آمده، گوناگونىِ راه هاى ظاهرى روزى يافتن افراد باشد.