حدیث دربارهخداوند روزى بخش است

عنه صلى الله عليه و آله:ما مِن نَفسٍ إلاّ ولَها بابٌ فِي السَّماءِ [مِنهُ] يَنزِلُ رِزقُهُ، ومِنهُ يَصعَدُ عَمَلُهُ، فَإِذا أرادَ اللّهُ أن يَرزُقَها فَتَحَ ذلِكَ البابَ فَيُنزِلُ إلَيها رِزقَها، فَإِذا اُغلِقَ لَن يَستَطيعَ أحَدٌ فَتحَهُ حَتّى يَفتَحَهُ اللّهُ إذا شاءَ ۱.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ كس نيست جز آن كه او را درى است در آسمان كه روزى وى از آن نازل مى شود و عملش از آن فراز مى رود. پس هر گاه خداوند اراده فرمايد كه وى را روزى دهد، آن در را مى گشايد و روزى اش را فرو مى فرستد؛ و چون آن در فرو بسته شود، هيچ كس نتواند آن را بگشايد، مگر آن گاه كه خدا خواهد و بگشايدش. ۲
۱.الفردوس: 4 / 32 / 6100، كنز العمّال: 4 / 26 / 9322 نقلاً عن أبي نعيم وكلاهما عن عمر.
۲.در اين روايت، تعابير كنايى و رمزى به كار رفته است و هدف از آن، بيان نكات معقول در چهارچوب امور محسوس است. مسلّم است كه همه كارها و شؤون اين جهان، از جمله روزى انسان، به مشيّت خداوند صورت مى پذيرد. اما بايد دانست كه مشيّت خدا چنان است كه وسيله ها و راهكارهاى ظاهرى در روزى انسان مؤثر باشد. از آن جا كه خواست هاى فطرى و استعدادهاى نهفته در وجود هر كس به تبع سنت هاى خداوند در جهان طبيعت متفاوت است، بعيد نيست كه مراد از تعبير «درِ روزى» كه در اين روايت آمده، گوناگونىِ راه هاى ظاهرى روزى يافتن افراد باشد.

احادیث دیگر این موضوع

۸
نوادر الاصول از زيد بن اسلم:شمارى از اشعرى ها، از جمله ابوموسى و ابومالك و ابوعامر، چون هجرت گزيدند، با كشتى روى به سوى رسول خدا نهادند. چون توشه شان تمام شد، كسى از خود نزد پيامبر روانه كردند تا از وى يارى خواهد. آن گاه كه او به آستانه خانه پيامبر رسيد، شنيد كه اين آيه را مى خواند: «و هيچ جنبنده اى در زمين نيست مگر آن كه روزى او بر خدا است و قرارگاه آن و جايگاه نگاهداشت آن را مى داند؛ همه در كتابى روشن است.» آن مرد گفت: هود: 6. «نزد خداوند، اشعرى ها فرومايه ترين جنبندگان نيستند!» پس بازگشت، بى آن كه نزد رسول خدا برود. سپس به يارانش گفت: «شما را مژده باد كه يارى تان رسيد!» ايشان جز اين گمان نكردند كه وى با پيامبر سخن گفته و او وعده اش داده است. در همين حال بودند كه دو مرد نزد ايشان آمدند و كاسه اى چوبى در ميان داشتند كه لبريز از نان و گوشت بود. پس هر چه خواستند، از آن خوردند. آن گاه، به يكديگر گفتند: «خوب است اين غذا را نزد پيامبر بازگردانيم تا از آن نيازش را برآورد». پس به آن دو مرد گفتند: «اين خوراك را نزد پيامبر بريد كه ما نياز خود را برآورديم». سپس ايشان نزد پيامبر آمده، گفتند: «اى رسول خدا! تاكنون خوراكى فراوان تر و نيكوتر از آن چه فرستادى، نخورده بوديم». پيامبر فرمود: «من چيزى نزد شما نفرستادم». ايشان به وى گفتند كه رفيق خود را نزدش فرستاده اند. پيامبر حال را از او بازپرسيد. وى بازگفت كه چه كرده و به آنان چه گفته است. پيامبر فرمود: «اين چيزى است كه خداوند سبحان روزى تان فرمود».