نگهدارىِ مال

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كسى كه براى حفظ مالش كُشته شود، به منزله شهيد است.

امام على عليه السلامـ در كلمات حكيمانه منسوب به وى ـ: سه چيزند كه از مُهر نهادن و پوشيده نگاه داشتن آن ها شرم و باك نبايد داشت: مال، براى دفع تهمت؛ گوهر، به سبب ارزشمندى اش؛ و دارو، به جهت احتياط از حيله دشمن.

امام على عليه السلام:اين كه نگاه دارنده مال در حفظ آن خسّت ورزد، هر آينه زيباتر از گشاده دستى كسى است كه مال را تباه مى كند.

الكافى از ابو جارود:امام باقر عليه السلام فرمود: «هر گاه با شما حديث گويم، مرا از كتاب خدا بپرسيد». سپس امام در سخنش فرمود: «همانا خداوند از بگومگو و تباه شدن مال و زياد پرسيدن نهى فرموده است». گفتند: «اى زاده رسول خدا! اين را با كتاب خدا چه نسبتى است؟» فرمود: «خداوند در كتابش فرمايد: «در بسيارى از رازگويى هاى ايشان خيرى نيست.» و «و به بى خردان، اموالتان را كه خداوند مايه برپايى تان ساخته، مسپاريد» و «از چيزهايى مپرسيد كه اگر براى شما آشكار گردد، ناگوارتان افتد» ».

امام صادق عليه السلام:همانا بنده دستانش را براى دعا به سوى خدا مى گشايد و از فضل او، مالى طلب مى كند؛ آن گاه خداوند به وى روزى عطا مى فرمايد، ليكن او آن مال را به گونه اى كه خيرى در آن نيست، مصرف مى كند؛ سپس كه به دعا باز مى گردد، خداوند مى فرمايد: «آيا به تو عطا نكردم؟ آيا برايت چنين و چنان نكردم؟»

امام صادق عليه السلام:دعاى چهار كس پذيرفته نشود: مردى كه در خانه اش بنشيند و بگويد: «بار خدايا! مرا روزى ده.» پس به وى گفته مى شود: «مگر تو را فرمان ندادم كه در پى روزى برآيى؟» ديگرى مردى است كه همسرش را نفرين كند. به وى گفته شود: «مگر كار او را به تو وانگذاردم؟» و ديگر مردى است كه مالى دارد و آن را تباه مى كند و مى گويد: «بار خدايا! مرا روزى ده». به او گفته شود: «مگر به تو فرمان ندادم كه ميانه روى كنى و از مالت درست بهره ببرى؟» ـ سپس امام اين آيه را خواند: «و كسانى كه هر گاه مصرف كنند، نه اسراف ورزند و نه تنگ گيرند، بلكه راه ميانه را روند» . ـ و ديگر مردى است كه مالى دارد و آن را بدون شاهد گرفتن وام دهد. به وى گفته شود: «مگر تو را فرمان ندادم كه شاهد گيرى؟»