حدیث دربارهنكوهشِ دعاكننده بى تلاش
عوالي اللآلي:فِي الحَديثِ أنَّهُ لَمّا نَزَلَ قَولُهُ تَعالى: «وَ مَن يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَل لَّهُ مَخْرَجًا* وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لاَ يَحْتَسِبُ ۱» اِنقَطَعَ رِجالٌ مِنَ الصَّحابَةِ في بُيوتِهِم وَاشتَغَلوا بِالعِبادَةِ؛ وُثوقا بِما ضُمِنَ لَهُم، فَعَلِمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آلهبِذلِكَ فَعابَ ما فَعَلوهُ، وقالَ: إنّي لَأَبغَضُ الرَّجُلَ فاغِرا فاهُ إلى رَبِّهِ يَقولُ: «اللّهُمَّ ارزُقني» ويَترُكُ الطَّلَبَ. ۲
عوالى اللآلى:در حديث است كه چون اين آيه نازل شد: «وَمَن يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَل لَّهُو مَخْرَجًا* وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لاَيَحْتَسِبُ»؛ «و هر كه از خدا پروا كند، براى او راه بيرون شدن [از هر دشوارى و اندوهى]پديد آورَد * و او را از جايى كه گمان ندارد؛ روزى مى دهد.»
برخى از ياران پيامبر صلى الله عليه و آلهخانه نشينى گزيدند و به عبادت روى آوردند، بدين اعتماد كه روزى ايشان تضمين گشته است. پيامبر صلى الله عليه و آلهاز اين ماجرا آگاه شد و كار ايشان را ناروا شمرد و فرمود: «همانا بيزارم از كسى كه به سوى پروردگارش دهان مى گشايد و مى گويد: بار خدايا! مرا روزى ده و طلبِ [روزى] را وامى گذارد».