اتمام حجّت

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:[خداوند،] فرستادگان را به سوى مردم فرستاد تا بر آفريدگانش، حجّتِ رسا داشته باشد و فرستادگانش به سوى آنان، گواه بر ايشان باشند، و پيامبرانِ بشارتگر و بيم دهنده را در ميان مردم بر انگيخت تا اگر هلاك مى شوند، از روى دليل باشد و اگر به حيات [سعادتمندانه] دست مى يابند، آن هم از روى دليل باشد، و براى اين كه بندگان، آنچه را درباره پروردگارشان نمى دانستند، بدانند و ربوبيت او را ـ كه منكرش بودند ـ بشناسند و الوهيتش را ـ كه براى آن شريك قائل بودند ـ يگانه دانند.

امام على عليه السلام:و گواهى مى دهم كه محمّد صلى الله عليه و آله، بنده خدا و فرستاده اوست كه او را براى اجراى فرمان خويش و رساندن حجّت و دليلش، و ابلاغ بيم و وعيدش فرستاده است.

امام على عليه السلام:خداوند فرستادگانش را با وحى خويش كه به آنان اختصاص داد، فرستاد و ايشان را حجّت خويش بر خلق خود قرار داد تا [مردم] بهانه نياورند كه بيم داده نشده اند. پس مردمان را با زبانِ راست، به راه حق فرا خوانَد.

امام صادق عليه السلامـ در پاسخ به سؤال از حكمت نبوّت ـ: براى اين كه بعد از پيامبران، ديگر حجّت و بهانه اى براى مردم در برابر خدا باقى نمانَد و نگويند: «كسى نيامد كه ما را نويد و بيم دهد» و براى اين كه خدا بر مردم حجّت داشته باشد. آيا نمى شنوى كه خداوند عز و جل به نقل از نگهبانان دوزخ و حجّت آورىِ آنان در برابر دوزخيان به وجود پيامبران و فرستادگان، مى فرمايد: «آيا براى شما بيم دهنده اى نيامد؟! گويند: چرا، بيم دهنده اى به سوى ما آمد؛ و [لى] تكذيب كرديم و گفتيم: خدا چيزى فرو نفرستاده است.» .