حدیث دربارهگواهى دادن پيامبران

الإمام عليّ عليه السلامـ في مَبعَثِ النَّبيِّ صلى الله عليه و آله ـ: إلى أن بَعَثَ اللّهُ سُبحانَهُ مُحَمَّدا رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله. مَأخُوذا عَلَى النَّبِيِّينَ ميثاقُهُ، مَشهورَةً سِماتُهُ، كَريماً ميلادُهُ. وأهلُ الأرضِ يَومَئِذٍ مِلَلٌ مُتَفَرِّقَةٌ، وأهواءٌ مُنتَشِرَةٌ، وَطَرائِقُ مُتَشَتِّتَةٌ، بَينَ مُشَبِّهٍ للّهِِ بِخَلقِهِ، أو مُلحِدٍ فِي اسمِهِ، أو مُشيرٍ إلى غَيرِهِ. فَهداهُم بِهِ مِنَ الضَّلالَةِ، وأنقَذَهُم بِمَكانِهِ مِنَ الجَهالَةِ. ثُمَّ اختارَ سُبحانَهُ لِمُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله لِقاءَهُ، ورَضيَ لَهُ ما عِندَهُ وأكرَمَهُ عَن دارِ الدُّنيا ورَغِبَ بِهِ عَن مَقامِ البَلوى. فَقَبَضَهُ إلَيهِ كَريماً صلى الله عليه و آله. ۱

امام على عليه السلامـ در بعثت پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: تا اين كه خداى سبحان، محمّد را به عنوان فرستاده خدا برانگيخت، در حالى كه از پيامبران درباره او پيمان گرفته بود، نشانه هايش شناخته شده و تولّدش فرخنده بود. اهل زمين در آن روز، داراى آيين هاى گوناگون و خواهش هاى پراكنده و دسته جات متشتّت بودند. كسانى بودند كه خداوند را شبيه مخلوق مى دانستند. يا از نام او منحرف بودند و يا در پىِ غير او بودند. خداوند به وسيله او آنها را از گم راهى هدايت كرد و از نادانى نجاتشان داد. سپس خداوند سبحان، لقاى محمّد صلى الله عليه و آله را براى خود روا ديد و براى او آن را پسنديد كه در نزد خود داشت و از سراى دنيا، او را بزرگ و عزيز داشت و دوستدارِ ديدار او شد تا سختى بلايا را نبيند و او را بزرگوارانه برگرفت و قبضِ روح كرد.

۱.نهج البلاغة: الخطبة 1، بحار الأنوار: ج 16 ص 284 ح 134.

کلیدواژه‌ها دلایل پیامبری گواهی دادن پیامبران

احادیث دیگر این موضوع

امام باقر عليه السلام:تورات، وقتى بر موسى عليه السلام نازل شد، به [نبوّت] محمّد صلى الله عليه و آله بشارت داد. پيامبران، همواره به [نبوت] محمّد، بشارت مى داده اند، تا اين كه خداوندِ خجسته و والا، عيسى مسيح عليه السلام را برانگيخت و او هم به [نبوت] محمّد، بشارت داد و آن، همين گفته خداوند است: «مى يابند او را» ؛ يعنى يهود و نصارا «نوشته شده» ؛ يعنى صفت محمّد را «در پيش خودشان» ؛ يعنى «در تورات و انجيل كه آنان را به معروف، امر و از منكر، نهى مى كند» و اين، همان فرموده خداوند عز و جل است كه از قول عيسى خبر مى دهد: «و بشارت دهنده به پيامبرى كه پس از من مى آيد و نامش احمد است» .

امام على عليه السلام:خداوند، از پيامبران پيش از پيامبر ما پيمان گرفته كه امّت هايشان را از بعثت و وصف او مطّلع سازند و آمدن او را بشارت دهند و مردم را وا دارند كه او را تصديق كنند.

الطبقات الكبرىـ به نقل از محمّد بن كعب ـ: خداوند به يعقوب عليه السلام وحى كرد: «من، از نسل تو شاهان و پيامبرانى برخواهم انگيخت تا آن گاه كه پيامبرِ مكّى را مبعوث كنم كه امّت او، معبد بيت المقدّس را مى سازند و او، خاتمِ پيامبران و نامش احمد است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در پاسخ به سؤال از آغاز كار ايشان (اين كه از چه زمان پيامبر بوده است؟) ـ: [من همان] دعاى ابراهيم عليه السلام و بشارت عيسى عليه السلام [هستم]و مادرم [هنگام تولّد من]ديد نورى از او بيرون مى آيد و بر اثر آن، كاخ هاى شام، نمايان شد.

الطبقات الكبرىـ به نقل از شعبى ـ: در كتاب ابراهيم عليه السلام آمده است: «از فرزندان تو، قوم ها و قوم ها پديد خواهند آمد، تا آن گاه كه پيامبر امّى، كه خاتم پيامبران است، برانگيخته شود.

الطبقات الكبرىـ به نقل از عبدالحميد بن جعفر، از پدرش ـ: زبير بن باطا، كه عالم ترين فرد يهود بود ـ، مى گفت: من به كتابى دسترس پيدا كردم كه پدرم، آن را از من پنهان نگه مى داشت. در آن كتاب، از پيامبرى به نام «احمد» ياد شده بود كه در سرزمين قرظ [بنى قريظه] ظهور مى كند و خصوصياتش چنين و چنان است. زبير، بعد از مرگ پدرش و زمانى كه پيامبر صلى الله عليه و آله هنوز مبعوث نشده بود، اين مطلب را بارها بازگو مى كرد؛ امّا همين كه شنيد پيامبر صلى الله عليه و آله در مكّه ظهور كرده است، مطالب آن كتاب را پاك كرد و موضوعِ پيامبر را كتمان نمود و گفت: اين شخص، آن پيامبر نيست.

الطبقات الكبرىـ به نقل از كعب ـ: صفات پيامبر صلى الله عليه و آله در تورات، چنين است: «محمّد، بنده برگزيده من است؛ نه تندخوست و نه خشن و نه در كوچه و بازار، هياهو به راه مى اندازد. بدى را با بدى پاسخ نمى دهد؛ بلكه مى بخشد و گذشت مى كند. زادگاهش مكّه، هجرتگاهش مدينه و فرمان روايى اش در شام است».