حدیث دربارهتكامل

امام صادق عليه السلامـ در پاسخ به زنديقى كه پرسيد: پيامبران را از چه راهى ثابت مى كنى؟ ـ: چون ثابت كرديم كه ما را آفريدگار و سازنده اى است برتر از ما و از همه آنچه آفريده، و آن سازنده حكيم و متعال است، به طورى كه ممكن نيست آفريدگانش او را ببينند يا لمسش كنند و در نتيجه، بتوانند با يكديگر ارتباط مستقيم و بى واسطه برقرار سازند و با هم بحث و محاجّه كنند، [از اين راه] ثابت مى شود كه آفريدگار، در ميان خلق خود، سفيران و فرستادگانى دارد كه سخنان او را براى آفريدگان و بندگانش بيان مى كنند و آنان را به مصالح و منافعشان و عوامل ماندگارى و نابودى شان رهنمون مى شوند. بنا بر اين، ثابت مى شود كه در ميان آفريدگان، كسانى هستند كه از جانب خداى حكيم و دانا، امر و نهى مى كنند و سخنگوى او هستند ـ كه بشكوه و ستوده است ـ و اينان همان پيامبران عليهم السلام و برگزيده هاى او از ميان خلقش هستند؛ حكيمانى كه به حكمت تربيت شده اند و به حكمت مبعوث گشته اند و با آن كه در خلقت و ساختمان بدنى، مانند ديگر مردم اند، احوالشان به كلّى با آنان متفاوت است و از جانب خداى حكيم دانا، با حكمتْ تأييد شده اند.