حدیث دربارهخشمگين نشدن براى خويش

صحيح مسلم:ما ضَرَبَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله شَيئا قَطُّ بِيَدِهِ، ولا امرَأةً ولا خادِما إلاَّ أن يُجاهِدَ في سَبيلِ اللّهِ. وما نيلَ مِنهُ شَيءٌ قَطُّ فَيَنتَقِمَ مِن صاحِبِهِ، إلاَّ أن يُنتَهَكَ شَيءٌ مِن مَحارِمِ اللّهِ فَيَنتَقِمَ للّهِِ عَزَّوجَلَّ. ۱

صحيح مسلم:پيامبر خدا هيچ گاه، نه چيزى را با دست خود زد و نه زنى را و نه خدمتكارى را، مگر هنگامى كه در راه خدا مى جنگيد. هرگز براى امور شخصى، از كسى انتقامجويى نكرد، مگر در مواردى كه محارم الهى هتك مى شد كه در اين صورت، براى خداوند عز و جل انتقام مى گرفت.

۱.صحيح مسلم: ج 4 ص 1814 ح 79، تاريخ دمشق: ج 3 ص 377 ح 731 كلاهما عن عائشة.

کلیدواژه‌ها نبوت 3 محمد پیامبر خدا ویژگی های پیامبر صلی الله علیه و آله خشمگین نشدن برای خویش

احادیث دیگر این موضوع

امام على عليه السلامـ در وصف پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: براى ستمى كه بر خودش مى رفت، انتقام نمى گرفت، مگر آن گاه كه حرمت هاى خداوند هتك مى شد. در اين هنگام، براى خداى ـتبارك و تعالى ـ خشم مى گرفت.

امام حسن عليه السلام:از دايى خود، هند بن ابى هاله هند، فرزند خديجه عليهاالسلام از ابو هاله بود كه نزد پيامبر صلى الله عليه و آله رشد يافت و در جنگ بدر (و به قولى، در جنگ احد) شركت كرد. وى در بيان اوصاف جسمى و اخلاقى و اعمال و رفتار پيامبر خدا، بسيار مهارت داشت. تميمى ـ كه وصف شناس بود ـ درباره اوصاف پيامبر خدا پرسيدم، گفت:. دنيا و امور مربوط به آن، او را به خشم نمى آورْد و هرگاه حق، مورد بى حرمتى قرار مى گرفت، ملاحظه احدى را نمى كرد، و هيچ چيز جلو خشم او را نمى گرفت تا اين كه انتقام حق را مى گرفت. هرگز به خاطر خودش، خشمگين نمى شد و از كسى انتقام نمى گرفت.

امام صادق عليه السلام:در جنگ اُحُد، مسلمانان از اطراف پيامبر خدا پراكنده شدند و پيامبر به شدّت خشمگين شد. ايشان وقتى به خشم مى آمد، قطرات عرق مانند دانه هاى مرواريد، از پيشانى اش مى چكيد.

صحيح البخارىـ به نقل از عايشه ـ: پيامبر خدا هرگز به خاطر خودش انتقام نگرفت، مگر آن گاه كه به خدا بى حرمتى مى شد؛ در اين صورت، براى خدا انتقام مى گرفت.

بحار الأنوارـ به نقل از عايشه ـ: پيامبر خدا هرگاه از خديجه عليهاالسلام ياد مى كرد، از تعريف و تمجيد او و طلب مغفرت براى وى، خسته نمى شد. يك روز از او ياد كرد و من حسودى كردم و گفتم: خداوند، عوض آن پيرزن را به تو داده است! ديدم پيامبر خدا به شدّت خشمگين شد. من از گفته خود پشيمان شدم و گفتم: خدايا! اگر خشم رسولت را برطرف سازى، ديگر تا زنده هستم، از خديجه به بدى ياد نخواهم كرد. چون پيامبر خدا حالت مرا ديد، فرمود: «چگونه اين حرف را زدى؟! به خدا قسم، خديجه زمانى به من ايمان آورد كه همه مردم، به من كافر بودند. زمانى كه همه مردم مرا از خود مى راندند، او مرا پناه داد و زمانى كه همه مردم مرا تكذيب مى كردند، او مرا تصديق كرد و زمانى كه شما از فرزند محروم بوديد، خداوند از من به او فرزند روزى كرد». پيامبر تا يك ماه، شب و روز از خديجه برايم تعريف مى كرد [يا اين جملات را برايم تكرار مى كرد].