کتابخانه حدیث شیعه

حدیث دربارهگواهى دادن پيامبران

پیامبر اعظم(ص)، ص ۳۷، ح ۱۲
پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله
گواهى دادن پيامبران
الطبقات الكبرى عن أبي نملة:كانَت يَهودُ بَني قُرَيظَةَ يَدرُسونَ ذِكرَ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله في كُتُبِهِم، ويُعَلِّمونَهُ الوِلدانَ بِصِفَتِهِ وَاسمِهِ ومُهاجَرِهِ إلَينا، فَلَمَّا ظَهَرَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله حَسَدوا وبَغَوا وقالوا: لَيسَ بِهِ! ۱
الطبقات الكبرىـ به نقل از ابو نَملَه ـ: يهود بنى قريظه، نام پيامبر خدا را در كتاب هاى خود مى خواندند و به كودكان خود، آموزش مى دادند كه نام و نشان او چيست و به نزد ما هجرت مى كند؛ امّا چون پيامبر خدا ظهور كرد، حسادت ورزيدند و حق كشى كردند و گفتند: اين شخص؛ آن پيامبر نيست.
۱.المصدر السابق: ص 160.
کلیدواژه‌ها دلایل پیامبریگواهی دادن پیامبران

احادیث دیگر این موضوع

۸
امام باقر عليه السلام:تورات، وقتى بر موسى عليه السلام نازل شد، به [نبوّت] محمّد صلى الله عليه و آله بشارت داد. پيامبران، همواره به [نبوت] محمّد، بشارت مى داده اند، تا اين كه خداوندِ خجسته و والا، عيسى مسيح عليه السلام را برانگيخت و او هم به [نبوت] محمّد، بشارت داد و آن، همين گفته خداوند است: «مى يابند او را» ؛ يعنى يهود و نصارا «نوشته شده» ؛ يعنى صفت محمّد را «در پيش خودشان» ؛ يعنى «در تورات و انجيل كه آنان را به معروف، امر و از منكر، نهى مى كند» و اين، همان فرموده خداوند عز و جل است كه از قول عيسى خبر مى دهد: «و بشارت دهنده به پيامبرى كه پس از من مى آيد و نامش احمد است» .
امام على عليه السلام:خداوند، از پيامبران پيش از پيامبر ما پيمان گرفته كه امّت هايشان را از بعثت و وصف او مطّلع سازند و آمدن او را بشارت دهند و مردم را وا دارند كه او را تصديق كنند.
الطبقات الكبرىـ به نقل از محمّد بن كعب ـ: خداوند به يعقوب عليه السلام وحى كرد: «من، از نسل تو شاهان و پيامبرانى برخواهم انگيخت تا آن گاه كه پيامبرِ مكّى را مبعوث كنم كه امّت او، معبد بيت المقدّس را مى سازند و او، خاتمِ پيامبران و نامش احمد است.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در پاسخ به سؤال از آغاز كار ايشان (اين كه از چه زمان پيامبر بوده است؟) ـ: [من همان] دعاى ابراهيم عليه السلام و بشارت عيسى عليه السلام [هستم]و مادرم [هنگام تولّد من]ديد نورى از او بيرون مى آيد و بر اثر آن، كاخ هاى شام، نمايان شد.
الطبقات الكبرىـ به نقل از شعبى ـ: در كتاب ابراهيم عليه السلام آمده است: «از فرزندان تو، قوم ها و قوم ها پديد خواهند آمد، تا آن گاه كه پيامبر امّى، كه خاتم پيامبران است، برانگيخته شود.
الطبقات الكبرىـ به نقل از عبدالحميد بن جعفر، از پدرش ـ: زبير بن باطا، كه عالم ترين فرد يهود بود ـ، مى گفت: من به كتابى دسترس پيدا كردم كه پدرم، آن را از من پنهان نگه مى داشت. در آن كتاب، از پيامبرى به نام «احمد» ياد شده بود كه در سرزمين قرظ [بنى قريظه] ظهور مى كند و خصوصياتش چنين و چنان است. زبير، بعد از مرگ پدرش و زمانى كه پيامبر صلى الله عليه و آله هنوز مبعوث نشده بود، اين مطلب را بارها بازگو مى كرد؛ امّا همين كه شنيد پيامبر صلى الله عليه و آله در مكّه ظهور كرده است، مطالب آن كتاب را پاك كرد و موضوعِ پيامبر را كتمان نمود و گفت: اين شخص، آن پيامبر نيست.
امام على عليه السلامـ در بعثت پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: تا اين كه خداى سبحان، محمّد را به عنوان فرستاده خدا برانگيخت، در حالى كه از پيامبران درباره او پيمان گرفته بود، نشانه هايش شناخته شده و تولّدش فرخنده بود. اهل زمين در آن روز، داراى آيين هاى گوناگون و خواهش هاى پراكنده و دسته جات متشتّت بودند. كسانى بودند كه خداوند را شبيه مخلوق مى دانستند. يا از نام او منحرف بودند و يا در پىِ غير او بودند. خداوند به وسيله او آنها را از گم راهى هدايت كرد و از نادانى نجاتشان داد. سپس خداوند سبحان، لقاى محمّد صلى الله عليه و آله را براى خود روا ديد و براى او آن را پسنديد كه در نزد خود داشت و از سراى دنيا، او را بزرگ و عزيز داشت و دوستدارِ ديدار او شد تا سختى بلايا را نبيند و او را بزرگوارانه برگرفت و قبضِ روح كرد.
التوحيدـ در مناظره امام رضا عليه السلام با پيروان اديان و عقايد مختلف ـ: رأس الجالوت گفت: چگونه نبوّت محمّد را ثابت مى كنى؟ امام رضا عليه السلام فرمود: «موسى بن عمران و عيسى بن مريم و داوود عليهم السلام، جانشينان خداوند عز و جل در روى زمين، به نبوّت او شهادت داده اند». رأس الجالوت گفت: ثابت كن كه موسى بن عمران، چنين چيزى گفته است. امام رضا عليه السلام فرمود: «اى يهودى! مى دانى كه موسى عليه السلام به بنى اسرائيل سفارش كرد و فرمود: در آينده، پيامبرى از برادران شما خواهد آمد. او را تصديق كنيد و به سخنانش گوش دهيد. اگر از خويشاوندى اسرائيل با اسماعيل و نسبى كه از جانب ابراهيم عليه السلام با يكديگر دارند، اطّلاع دارى، آيا فرزندان اسرائيل، برادرانى غير از فرزندان اسماعيل داشته اند؟». رأس الجالوت گفت: اين، سخن موسى است و ما آن را رد نمى كنيم. امام رضا عليه السلام فرمود: «آيا از برادران بنى اسرائيل، پيامبرى غير از محمّد صلى الله عليه و آله براى شما آمده است؟». گفت: نه. امام رضا عليه السلام فرمود: «نه اين است كه چنين مطلبى در ميان شما حقيقت دارد؟». گفت: چرا؛ اما دوست دارم آن را از تورات براى من بيان كنى. امام رضا عليه السلام فرمود: «آيا انكار مى كنى كه تورات به شما مى گويد: نور، از جانب طور سينا آمد و از كوه ساعير، براى مردم پرتو افكند و از كوه فاران، براى ما آشكار شد؟». رأس الجالوت گفت: اين جملات را مى دانم؛ امّا تفسير آنها را نمى دانم. امام رضا عليه السلام فرمود: «من به تو مى گويم. امّا اين كه مى گويد: نور از جانب طور سينا آمد، مقصود از آن نور، وحى خداى ـ تبارك و تعالى ـ است كه خداوند، در كوه طور سينا بر موسى عليه السلام نازل فرمود، و اين كه مى گويد: در كوه ساعير براى مردم پرتو افكند، مقصود، همان كوهى است كه وقتى عيسى بن مريم عليه السلام روى آن بود، خداوند عز و جل به او وحى فرستاد، و اين كه مى گويد: از كوه فاران براى ما آشكار شد، مقصود، كوهى است از كوه هاى مكّه كه ميان آن كوه و مكّه، يكى دو روز راه است. به گفته خود تو و يارانت، شعياى نبى، در تورات گفته است: دو سواره ديدم كه زمين براى آنها درخشيد: يكى سوار بر الاغى بود و ديگرى، سوار بر اشترى. آن الاغ سوار كيست و آن اشترسوار، چه كسى؟». رأس الجالوت گفت: نمى دانم. تو مرا از آن دو آگاه كن. فرمود: «آن الاغ سوار، عيسى عليه السلام است و آن اشتر سوار، محمّد صلى الله عليه و آله است. آيا منكر چنين چيزى در توارت هستى؟». گفت: نه. انكارش نمى كنم. امام رضا عليه السلام سپس فرمود: «آيا حيقوقِ نبى را مى شناسى؟». گفت: آرى. كاملاً مى شناسمش. فرمود: «او گفته ـ و كتاب شما نيز گوياى آن است ـ كه خداى متعال، از كوه فاران، بيان را آورد و آسمان ها از ذِكر تسبيح احمد و امّت او پُر شد. او سواران خود را در دريا به حركت در مى آورَد، همچنان كه در خشكى نيز. بعد از ويرانى بيت المقدّس، كتاب جديدى (مقصودش قرآن است) مى آورد. آيا اين را مى پذيرى و به آن ايمان دارى؟». رأس الجالوت گفت: البته اين را حيقوق نبى، گفته است و ما گفته او را انكار نمى كنيم. امام رضا عليه السلام فرمود: «داوود عليه السلام نيز در زبور خود، كه تو آن را مى خوانى، گفته است: خدايا! بعد از دوره فترت، آن برپا دارنده سنّت را بفرست. آيا غير از محمّد صلى الله عليه و آله پيامبرى مى شناسى كه بعد از دوره فترت، سنّت را برپا داشته باشد؟». رأس الجالوت گفت: اين، گفته داوود است و ما آن را قبول داريم و انكارش نمى كنيم؛ ليكن مقصود از او، عيسى عليه السلام است و روزگار او، همان دوره فترت است. امام رضا عليه السلام فرمود: «پس خبر ندارى كه عيسى عليه السلام با سنّت مخالفت نكرد؛ بلكه تا زمانى كه خداوند او را به سوى خود بالا برد، با سنّت تورات، موافق بود. در انجيل نوشته شده است: پسر آن زن پاك دامن مى رود و پس از او فارقليطا مى آيد و او، بارهاى گران را سَبُك مى كند و هر چيزى را براى شما روشن مى سازد و به حقّانيت من، گواهى مى دهد، همچنان كه من به آمدن او گواهى دادم. من براى شما اَمثال (نمودها) آوردم و او براى شما تأويل (حقيقت) مى آورد. آيا به اين كه در انجيل آمده، ايمان دارى؟». رأس الجالوت گفت: آرى. انكارش نمى كنم.
حدیث 11 موضوع حدیث 13