حدیث دربارهويژگى هاى نام ايشان

مسند ابن حنبل عن حذيفة:سَمِعتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه و آله يَقولُ في سِكَّةٍ مِن سِكَكِ المَدينَةِ: أنا مُحَمَّدٌ، وأنا أحمَدُ، وَالحاشِرُ، وَالمُقَفِّي، ونَبيُّ الرَّحمَةِ. ۱

مسند ابن حنبلـ به نقل از حذيفه ـ: در يكى از كوچه هاى مدينه از پيامبر خدا شنيدم كه مى فرمود: «من محمّد و احمد و حاشر ۲ و مُقَفّى ۳ و پيامبر رحمت هستم».

۱.مسند ابن حنبل: ج 9 ص 117 ح 23503، الطبقات الكبرى: ج 1 ص 104.

۲.حاشر، در اين جا يعنى اين كه مردم بر دين او محشور مى شوند (النهاية: ج4 ص25).

۳.مقفّى در اينجا يعنى پيامبرى كه در پى همه پيامبران آمده و پيامبر ديگرى پس از او نمى آيد (النهاية: ج4 ص94)

کلیدواژه‌ها ویژگی های پیامبر ویژگی های نام ایشان

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من، محمّد (ستوده شده در زمين) هستم. من، احمد (ستوده شده در آسمان) هستم. من، ماحى (از ميان برنده) هستم كه به واسطه من، كفرْ نابود مى شود. من، حاشر هستم كه مردم به دنبال من محشور [و جمع]مى شوند. من، «عاقب» هستم و عاقب، كسى است كه بعد از او پيامبرى نباشد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من شبيه ترينِ مردم به آدم هستم، و ابراهيم در قيافه و اخلاق، شبيه ترينِ مردم به من بود. خداوند، از فراز عرش خود، ده نام بر من نهاد و اوصاف مرا بيان كرد و به زبان هر پيامبرى كه به سوى قومش فرستاد، بشارتِ آمدن مرا داد و نام مرا در تورات آورد و معرّفى كرد و نامم را در ميان پيروان تورات و انجيل پراكند و كتاب خود را به من آموخت و در آسمان خود، بلندمرتبه ام گردانيد و از اسماى خود، برايم نامى مشتق ساخت. مرا محمّد ناميد و او نامش محمود است و مرا در ميان بهترين نسل از امّتم مبعوث فرمود. در تورات نام مرا «اُحَيد» علامه محمدباقر مجلسى، از شرح الشفا نقل مى كند كه پيامبر خدا فرمود: «اُحيد (بازدارنده) ناميده شدم، بدان جهت كه اُمّتم را از آتش دوزخ، باز مى دارم و آنها را به كنار مى كشم» (بحار الأنوار: ج16 ص93). گذاشت. پس به واسطه توحيد، بدن هاى امّت مرا بر آتش حرام گردانيد. در انجيل مرا «احمد» ناميد. پس من در آسمان، محمودم (ستوده ام) و امّت مرا ستايش كنندگان قرار داد. در زبور نام مرا «ماحى (محو كننده)» گذاشت؛ زيرا خداوند عز و جلبه وسيله من، بت پرستى را از روى زمين، محو كرد. در قرآن نام مرا «محمّد» ناميد. پس، من در ميان همه [اهل] قيامت، به هنگام داورى، ستوده هستم. هيچ كس غير از من، شفاعت نمى كند. در قيامت، مرا «حاشر» ناميد؛ چرا كه مردم در پيش پاى من، محشور مى شوند. مرا «مُوقِف» ناميد؛ زيرا مردم را در پيشگاه خداوند عز و جل متوقّف مى كنم. مرا «عاقب» ناميد؛ زيرا من پس از همه پيامبران، قرار دارم و پس از من، پيامبرى نخواهد آمد. مرا رسولِ رحمت و رسولِ توبه و رسولِ حماسه هاى جنگى و «مقتفى» قرار داد؛ زيرا در قفاى همه پيامبران آمده ام. من مقيم و كامل و جامع هستم. پروردگارم بر من منّت نهاد و به من فرمود: «اى محمّد! درود خدا بر تو! من هر پيامبرى را با زبان امّتش به سوى آنها فرستادم؛ امّا تو را به سوى همه خلق خود، از سفيد و سياه، فرستادم و در وحشت، چنان يارى ات كردم كه هيچ كس را بِدان يارى نكردم. غنيمت را براى تو حلال شمردم، در صورتى كه پيش از تو براى هيچ كس، حلال نبوده است. به تو و امّت تو، گنجى از گنج هاى عرش خود عطا كردم: فاتحة الكتاب و آيات پايانى سوره بقره را. براى تو و امّت تو، همه زمين را سجده گاه و خاك آن را پاك و پاك كننده قرار دادم. به تو و امّت تو، تكبير (اللّه اكبر) عطا كردم و نام تو را قرين نام خود ساختم، به گونه اى كه هيچ فردى از امّت تو مرا ياد نمى كند، مگر اين كه در كنار نام من، از تو نيز نام مى برد. پس، خوشا به حال تو و امّت تو، اى محمّد!».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در پاسخ به سؤال مردى يهودى از علّت نام گذارى ايشان به محمّد، احمد، ابو القاسم، بشير، نذير و داعى ـ: امّا محمّد، از آن روست كه من در زمين، ستوده ام. امّا احمد، از آن روست كه من در آسمان، ستوده ام. امّا ابو القاسم، از آن روست كه خداوند عز و جل در روز قيامت، قسمت آتش را جدا مى كند و هر كه (از اوّلين و آخرينِ انسان ها) به من كافر شده باشد، جايش در آتش است، و قسمت بهشت را جدا مى سازد و هر كه به من ايمان آورده و به نبوّت من اقرار كرده باشد، جايش در بهشت است. امّا داعى، از آن روست كه من مردم را به دين پروردگارم عز و جل دعوت مى كنم. امّا نذير، از آن روست كه هر كس نافرمانى ام كند، او را به آتشْ بيم مى دهم، و امّا بشير، از آن روست كه هر كس اطاعتم كند، او را به بهشت بشارت مى دهم.