حدیث دربارهفقر
الإمام عليّ عليه السلامـ في صِفَةِ الأَنبِياءِ ـ: كانوا قَوما مُستَضعَفينَ، قَدِ اختَبرَهُمُ اللّهُ بِالمَخمَصَةِ، وَابتَلاهُم بِالمَجهَدَةِ. ولكنَّ اللّهَ سُبحانَهُ جَعَلَ رُسُلَهُ اُولي قُوَّةٍ في عَزائِمِهِم، وضَعَفَةً فيما تَرَى الأعيُنُ مِن حالاتِهِم، مَعَ قَناعَةٍ تَملأُ القُلوبَ وَالعُيونَ غِنىً، وخَصاصَةٍ تَملأُ الأبصارَ وَالأسماعَ أذىً. ۱
امام على عليه السلامـ در توصيف پيامبران ـ: آنان جماعتى مستضعف بودند و خداوند، ايشان را با گرسنگى آزمود و با مشقّت، امتحانشان فرمود.؛ امّا خداوند سبحان، فرستادگان خود را صاحبان اراده هاى نيرومند قرار داد و از نظر حالات ظاهرى، ضعيف و فقير، امّا توأم با قناعتى كه دل ها و چشم ها را پُر از بى نيازى مى كرد و همراه با نيازمندى و فقرى كه چشم ها و گوش ها را از ناراحتى، لبريز مى ساخت.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 192، بحار الأنوار: ج 14 ص 468 ح 37.