محبّت خدا

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: به خدا سوگند كه خداوند، دوست خود را در آتش نمى‏اندازد!

امام على عليه ‏السلام: معبودا، سَرورا، پروردگارا! آيا به راستى مرا با آتشت، عذاب خواهى كرد، پس از آن كه به يكتايى تو ايمان آورده‏ام؟! و پس از آن كه شناخت تو در قلبم آميخته است و زبانم به ياد و نام تو گويا گشته و نهادم با محبّت تو گِره خورده است؟!

الكافى ـ به نقل از ابو حمزه ـ : امام زين العابدين عليه ‏السلام را شب‏هنگام، در آستان كعبه ديدم كه به نماز، ايستاده است و چندان قيام خود را به درازا كشانْد كه گاه بر پاى راست خود، تكيه مى‏داد و گاه بر پاى چپش. سپس شنيدم كه با صدايى اندوهناك مى‏گويد: «اى سَرور من! آيا مرا عذاب خواهى كرد، در حالى كه مهر تو در دلم جاى دارد؟!».

رجال النجاشى ـ به نقل از الياس ـ : شنيدم كه امام صادق عليه ‏السلام مى‏فرمايد: «به خدا سوگند، هر بنده‏اى كه خدا و پيامبر او را دوست بدارد و دوستدارِ امامان باشد و بميرد، آتش [دوزخ] به او نمى‏رسد». اين مطلب را دوباره و سه‏باره، تكرار كرد، بدون آن كه من از ايشان بخواهم.

امام صادق عليه ‏السلام: مردم، خداوند عز و جل را سه گونه عبادت مى‏كنند: يك طبقه، او را از سرِ اشتياق به پاداشش عبادت مى‏كنند كه اين، عبادت آزمندان است و اين، طمع است. گروهى ديگر، او را از ترس آتش، عبادت مى‏كنند كه اين، عبادتِ بندگان است و اين [ناشى از] بيم است؛ ولى من از سرِ محبّت به او عبادتش مى‏كنم كه اين، عبادتِ آزادگان است و اين، [مايه] امن [و امان]است، به دليل اين سخن خداى عز و جل كه: «و آنان از وحشت آن روز، در امان‏اند» ، و به دليل اين سخن خداى عز و جل كه: «بگو: اگر خدا را دوست داريد، از من پيروى كنيد تا خداوند نيز دوستتان بدارد و گناهان شما را بر شما ببخشايد» . پس هر كه خدا را دوست بدارد، خداوند عز و جل نيز او را دوست مى‏دارد، و هر كه خداوند عز و جل دوستش بدارد، از امان‏يافتگان است.

امام زين العابدين عليه ‏السلام ـ در مناجات با خداوند متعال ـ : آيا مرا با آتش خواهى سوزانْد، اى نهايتِ آرمانم؟ پس اميدم چه مى‏شود؟ پس محبّتم [به تو] كجا مى‏رود؟