حدیث دربارهپناه جستن به خدا از آتش

امام زين العابدين عليه ‏السلام ـ در دعاى نماز شب ـ : بار الها! به تو پناه مى‏برم از آتشى كه هر كه نافرمانى تو كند، با آن، به سختى مجازاتش مى‏كنى و هر كه از خشنودى تو دورى گزيند، بِدان تهديدش كرده‏اى؛ از آتشى كه روشنايى‏اش تاريكى، اندكش دردناك و دورش نزديك است؛ از آتشى كه شعله‏هايش يكديگر را فرو مى‏بلعند و بر يكديگر تازيانه مى‏كوبند؛ از آتشى كه استخوان‏ها را مى‏پوساند و ساكنانش را آب جوشان مى‏نوشاند؛ از آتشى كه نه بر جان كسى كه به پايش زارى كند، دلسوزى مى‏كند، و نه بر كسى كه از او خواهش و التماس كند، رحم مى‏آورد، و نه قادر است كه بر كسى كه در برابرش خاكسارى مى‏كند و سر تسليم فرود مى‏آورد، سبك گيرد؛ بلكه با ساكنان خويش، با دردناك‏ترين شكنجه و سخت‏ترين كيفر برخورد مى‏كند. و به تو پناه مى‏برم از كژدم‏هاى آن [آتش]، كه دهان‏هايشان را گشوده مى‏دارند، و از مارهاى آن، كه نيش‏هايشان را به هم مى‏سايند، و از نوشاك آن، كه دل و روده ساكنانش را تكه تكه مى‏كند و قلبشان را از بيخ بر مى‏كَند! از تو مى‏خواهم كه مرا به چيزى ره‏نمون شوى كه از چنين آتشى دور گردانَد و آن را به تأخير اندازد.