حدیث دربارهپناه جستن به خدا از آتش

عنه عليه ‏السلام ـ في أحوالِ الآخِرَةِ ـ : وأعظَمُ ما هُنالِكَ بَلِيَّةً نُزولُ الحَميمِ، وتَصليَةُ الجَحيمِ، وفَوراتُ السَّعيرِ، وسَوراتُ الزَّفيرِ. لا فَترَةٌ مُريحَةٌ، ولا دَعَةٌ مُزيحَةٌ، ولا قُوَّةٌ حاجِزَةٌ، ولا مَوتَةٌ ناجِزَةٌ، ولا سِنَةٌ مُسَلِّيَةٌ، بَينَ أطوارِ المَوتاتِ، وعَذابِ السّاعاتِ، إنّا بِاللّه‏ِ عائِذونَ. ۱

امام على عليه ‏السلام ـ در احوال آخرت ـ : بزرگ‏ترين بلاى آن جا، پذيرايى شدن با آب جوشان است و در افتادن در دوزخ فروزان و فَوَران‏هاى آتش سوزان، و غليان‏هاى شعله‏هاى خروشان. نه دَمى آتش فروكش مى‏كند تا آسايشى بيايد و نه رها شدنى در كار است تا رنج بزدايد، و نه نيرويى كه [عذاب را] باز دارد، و نه مرگى يك‏باره، و نه اندك خوابى كه آرامش بخشد؛ بلكه با انواع مرگ‏ها [و شكنجه‏هاى مرگ‏آور] و عذاب‏هاى پياپى، سپرى مى‏شود. ما به خدا پناه مى‏بريم!

۱.نهج البلاغة: الخطبة 83، بحار الأنوار: ج 6 ص 244 ح 69.

کلیدواژه‌ها دوزخ تشویق به یاد کردن از جهنم و پناه بردن از آن به خدا پناه جستن به خدا از آتش

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: از عذاب قبر و از عذاب دوزخ، به خدا پناه ببريد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: خداوند، تعجّب مى‏كند از درخواستْ كننده‏اى كه غير بهشت را درخواست مى‏كند، و از عطا كننده‏اى كه براى غير خدا عطا مى‏كند، و از پناه برنده‏اى كه از غير آتش، [به خدا] پناه مى‏برد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: به خدا پناه مى‏برم از حال و روز دوزخيان.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: به خدا پناه مى‏برم از آتش. واى بر اهل آتش!

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: بار خدايا! من از نادارى و از وسوسه سينه و از پراكندگى كار و از عذاب آتش، به تو پناه مى‏برم.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هيچ بنده‏اى نيست كه روزى هفت مرتبه بگويد: «از خدا بهشت را درخواست مى‏كنم و از آتش به او پناه مى‏برم»، مگر آن كه آتش مى‏گويد: اى پروردگار من! او را از من، در پناه خود بگير.

صحيح البخارى ـ به نقل از اَنَس ـ : پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فراوان مى‏فرمود: خدايا، اى پروردگار ما! در دنيا به ما نيكى و در آخرت نيز نيكى عطا فرما، و ما را از عذاب آتش، نگاه دار.

صحيح البخارى ـ به نقل از ابو هريره ـ : پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله اين دعا را فراوان مى‏خواند: بار خدايا! به تو پناه مى‏برم از عذاب قبر، و از عذاب آتش، و از فتنه زندگى و مرگ، و از فتنه مسيح دجّال. او را به اين خاطر «مسيح» گفته‏اند كه در سراسر كره خاك، بجز مكّه و مدينه، سفر (مسح / سياحت) و در همه جا فتنه و اضلال مى‏كند و «دجّال» نيز به معناى فريبكار و دروغ پرداز است.