حدیث دربارهچگونگى روانه ساختن بزهكاران به سوى دوزخ

رسول اللّه‏ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: وَالَّذي نَفسي بِيَدِهِ! لَقَد خُلِقَت زَبانِيَةُ ۱ جَهَنَّمَ قَبلَ أن تُخلَقَ جَهَنَّمُ بِأَلفِ عامٍ، فَهُم كُلَّ يَومٍ يَزدادونَ قُوَّةً إلى قُوَّتِهِم، حَتّى يَقبِضوا مَن قَبَضوا عَلَيهِ بِالنَّواصي وَالأَقدامِ. ۲

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: سوگند به آن كه جانم در دست اوست، دژخيمان دوزخ، هزار سال پيش از آن كه دوزخ آفريده شود، آفريده شدند و روز به روز، نيرومندتر مى‏شوند تا [بتوانند] آن را كه مى‏گيرند، از پيشانى و كف پاهايش بگيرند.

۱.. الزَّبَانِيَة: الملائكة الموكّلون بالنار، هم الغلاظ الشداد (مجمع البحرين: ج 2 ص 765 «زبن»).

۲.. الدرّ المنثور: ج 7 ص 705 نقلاً عن ابن مردويه والضياء المقدسي في صفة النار عن أنس.

کلیدواژه‌ها دوزخ نظام دوزخ چگونگی روانه ساختن بزهکاران به سوی دوزخ

احادیث دیگر این موضوع

صحيح البخارى ـ به نقل از اَنَس ـ : مردى گفت: اى پيامبر خدا! چگونه در روز رستاخيز، كافر، وارونه محشور مى‏شود؟ فرمود: «آيا آن كس كه او را در دنيا بر دو پا راه مى‏برد، قادر نيست كه در روزِ رستاخيز، او را بر رويش راه برد؟».

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: وقتى كافر از گورش بيرون مى‏آيد، كردارش با صورتى زشت و بشارتى بد در برابرش ظاهر مى‏گردد. كافر مى‏گويد: تو كيستى كه ـ به خدا سوگند ـ تو را بد آدمى مى‏بينم؟ او مى‏گويد: من كردار تو هستم. پس او را مى‏بَرد و وارد آتش مى‏كند.

مسند ابن حنبل ـ به نقل از براء بن عازب ـ : پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فرمود: «آن گاه كه بنده كافر در آستانه بريدن از دنيا و رفتن به آخرت قرار مى‏گيرد، فرشتگانى سياه‏چهره با پلاس‏هايى سياه از آسمان، فرود مى‏آيند و در ديدرَسِ او مى‏نشينند. سپس فرشته مرگ مى‏آيد و كنار سرش مى‏نشيند و مى‏گويد: اى نفْس ناپاك! به سوى ناخشنودى و خشم خدا بيرون شو. پس آن فرشته در جسم او پراكنده مى‏شود و نفْس را مانند سيخ كباب كه از پشم تَر بيرون مى‏كشند، بيرون مى‏كشد و آن را مى‏گيرد و چون آن را گرفت، آن فرشتگان سياه‏چهره در چشم بر هم زدنى، آن را از دستش مى‏ستانند و در آن پلاس‏ها مى‏گذارند و از آن، [بويى] مانند گندترين بوى مردارى كه در روى زمين يافت شده، بر مى‏خيزد. آن فرشتگان، او را بالا مى‏برند. هر جمعى از فرشتگان كه او را بر آنان مى‏گذرانند، مى‏گويند: اين روح پليد چيست؟ آن فرشتگان مى‏گويند: فلان، پسر فلان! و زشت‏ترين نام‏هايش را كه در دنيا او را با آنها مى‏خوانده‏اند، به كار مى‏برند، تا اين كه او را به آسمان پايين مى‏رسانند و مى‏گويند: در را برايش باز كنيد. امّا برايش باز نمى‏شود». پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله سپس اين آيه را خواند: «درهاى آسمان را برايشان نمى‏گشايند و در بهشت در نمى‏آيند، مگر آن كه طناب در سوراخ سوزن، داخل شود» [و فرمود:] «پس خداوند عز و جل مى‏فرمايد: كارنامه او را در زندانى در زمين زيرين بنويسيد. در اين هنگام، روح او به سختى به زير افكنده مى‏شود». پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله سپس اين آيه را قرائت نمود: «و كسى كه براى خدا شريك آورد، چنان است كه گويى از آسمان، فرو افتاده و مرغان [شكارى]، او را ربوده‏اند، يا باد، او را به جايى دور، افكنده است» [و فرمود:] «دوباره روحش به پيكرش باز مى‏گردد و دو فرشته به نزدش مى‏آيند و او را مى‏نشانند و مى‏پرسند: خداوندِ تو كيست؟ او مى‏گويد: هاه، هاه! صوت يا شِبه جمله‏اى است كه «مِنّ و مِن كردن» را مى‏رساند. نمى‏دانم. مى‏پرسند: دينت چيست؟ مى‏گويد: هاه، هاه! نمى‏دانم. مى‏پرسند: اين مردى كه در ميان شما برانگيخته شد، كيست؟ مى‏گويد: هاه، هاه! نمى‏دانم. پس، منادى‏اى از آسمان ندا مى‏دهد كه: تكذيب كرد. پس، فرشى از آتش برايش بگسترانيد و درى سوى دوزخ به رويش بگشاييد. آن گاه از حرارت و باد سوزان دوزخ به طرفش مى‏آيد و قبرش بر او چنان تنگ مى‏گردد كه دنده‏هايش در هم فرو مى‏روند، و مردى زشت‏روى و زشت‏جامه و بدبو نزدش مى‏آيد و مى‏گويد: بشارتت‏باد به كسى‏كه تو را به رنج آورَد! اين، روزى‏است كه به تو وعده داده مى‏شد. مى‏پرسد: تو كيستى كه از چهره‏ات بدى مى‏بارد؟ مى‏گويد: من كردار پليد و زشت تو هستم. او مى‏گويد: پروردگارا! قيامت را برپا مكن».

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هنگامى كه اهل دوزخ به سوى آن سوق داده مى‏شوند، دوزخ، شعله‏هاى خود را بر آنان چنان مى‏كوبد كه هر چه گوشت بر استخوان‏هاى آنهاست، زير زانوهايشان فرو مى‏ريزد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر حكمرانى كه پس از من زمام امور امّتم را به دست گيرد، روز قيامت، او را بر لبه صراط نگه مى‏دارند و فرشتگان، نامه اعمالش را مى‏گشايند. پس اگر [در دنيا] به عدالت رفتار كرده بود، نجات مى‏يابد و اگر ستم كرده بود، صراط، او را چنان تكانى مى‏دهد كه بندهاى بدنش را از هم جدا مى‏كند، به طورى كه هر عضوى از اعضايش به اندازه صد سال راه، از ديگرى فاصله مى‏گيرد، و صراط، شكاف مى‏خورد و نخستين جا از او كه به آتش مى‏رسد، بينى و برآمدگى گونه‏هاى اوست.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر حكمرانى كه زمام امرى از امور امّت مرا بر عهده گيرد، ولى همان گونه كه براى خود، دلسوز و كوشاست، براى آنان دلسوزى و كوشش نكند، در قيامت، خداوند، او را در آتش سرنگون مى‏سازد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر كس قرآن را به قصد شهرت و [يا] درخواست چيزى تلاوت كند، روز قيامت با چهره‏اى از اسكلت بدون گوشت، خداى عز و جل را ديدار مى‏كند، قرآن او را از پشت سرش هُل مى‏دهد تا آن كه او را به آتش در مى‏آورَد و او در آن سقوط مى‏كند و در كنار ديگر سقوط كنندگان در آتش قرار مى‏گيرد.

امام صادق عليه ‏السلام: اهل دوزخ، دوزخ را باعظمت مى‏يابند و اهل بهشت نيز بهشت و نعمت‏هاى آن را باعظمت مى‏يابند. اهل دوزخ، هر گاه به دوزخ در آيند، مدّت هفتاد سال همچنان در حال سقوط‏اند. چون به بالاى آن رسيدند، با گرزهاى آهنى بر سرشان مى‏كوبند و دوباره به قعر آن فرو مى‏افتند. اين وضع، همچنان تكرار مى‏شود و اين، سخن خداى عز و جل است، آن جا كه مى‏فرمايد: «هر بار بخواهند از [شدّت] غم، از آن بيرون روند، به آن باز گردانيده مى‏شوند [كه]: بچشيد عذاب آتش سوزان را!» . سپس پوست‏هايشان به پوست‏هاى ديگرى غير از آنچه داشته‏اند، تبديل مى‏شود.