حدیث دربارههشدار امام على عليه السلام
عنه عليه السلام: كَيفَ مَن عَصى ۱ بِالسَّمعِ وَالبَصَرِ وَاللِّسانِ وَاليَدِ وَالرِّجلِ وَالفَرْجِ وَالبَطنِ إن لَم يَغفِرِ اللّهُ لَهُ ويَرحَمهُ مِن ذلِكَ اليَومِ؟! لِأَنَّهُ يُقضى ويَصيرُ إلى غَيرِهِ، إلى نارٍ قَعرُها
بَعيدٌ، وحَرُّها شَديدٌ، وشَرابُها صَديدٌ، وعَذابُها جَديدٌ، ومَقامِعُها حَديدٌ، لا يَفتُرُ ۲ عَذابُها، ولا يَموتُ سُكّانُها، دارٌ ليس فيها رَحمَةٌ، ولا يُسمَعُ لِأَهلِها دَعوَةٌ. ۳
امام على عليه السلام: چه آيد بر سرِ كسى كه با گوش و چشم و زبان و دست و پا و فرج و شكم، گناه نموده است، اگر خداوند، او را نيامرزد و از [شدايدِ] آن روز، بر وى رحم نياورد؟! زيرا چنين كسى [از سختىهاى آن روز] مىگذرد و رهسپار مرحلهاى ديگر مىشود: رهسپار آتشى كه ژرفايش دور است و گرمايش سخت.
نوشيدنىاش چركابه، عذابش نو به نو و گرزهايش آهنين است. عذابش فروكش نمىكند، و ساكنانش هرگز نمىميرند. سرايى كه در آن، هيچ رحمتى نيست و دعاى اهل آن، هرگز شنيده [و اجابت] نمىشود.