حدیث دربارههشدار امام على عليه السلام

عنه عليه ‏السلام: احذَروا نارا قَعرُها بَعيدٌ، وحَرُّها شَديدٌ، وعَذابُها جَديدٌ! دارٌ لَيسَ فيها رَحمَةٌ، ولا تُسمَعُ فيها دَعوَةٌ، ولا تُفَرَّجُ فيها كُربَةٌ. ۱

امام على عليه ‏السلام: بترسيد از آتشى كه ژرفايش ناپيدا، گرمايش سخت و عذابش تازه است! سرايى است كه در آن، هيچ رحمى نيست، هيچ دعا و فريادى شنيده نمى‏شود، و هيچ اندوهى گشاده نمى‏گردد.

۱.نهج البلاغة: الكتاب 27، غرر الحكم: ح 2619 وفيه إلى «حرّها شديد»، تنبيه الخواطر: ج 1 ص 11، أعلام الدين: ص 248، بحار الأنوار: ج 8 ص 324 ح 101.

کلیدواژه‌ها دوزخ هشدار در باره جهنم هشدار امام علی علیه السلام

احادیث دیگر این موضوع

امام على عليه ‏السلام: پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله هر گاه تبسّم مى‏كرد، دستش را بر دهانش مى‏نهاد و مى‏فرمود: «از جبرئيل شنيدم كه مى‏گويد: از زمانى كه دوزخ آفريده شد، من نخنديده‏ام». من نيز از آن پس، تا وقتى پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله زنده بود، نديدم طورى بخندد كه دندان‏هاى آسيايش ديده شوند.

امام على عليه ‏السلام: شرّى كه بهشت را در پى داشته باشد، شر نيست، و خيرى كه در پى‏اش آتش باشد، خير نيست. هر نعمتى در قياس با بهشت، ناچيز است، و هر بلا و رنجى در برابر دوزخ، عافيت است.

امام على عليه ‏السلام: بدانيد كه اين پوستِ نازك، تاب آتش ندارد. پس بر خويشتن رحم كنيد، كه شما خود را در رنج و سختى‏هاى دنيا آزموده‏ايد [و مى‏دانيد كه ياراى تحمّل كوچك‏ترين سختى‏هاى آن را نداريد؛ چه رسد به آتش آخرت]. آيا ديده‏ايد كه هر يك از شما، از خارى كه در بدن او مى‏خَلَد يا از لغزيدنى كه خونينش مى‏كند يا از ديگى داغ كه پايش را مى‏سوزاند، چه سان بى‏تابى مى‏كند؟ پس چگونه است آن گاه كه ميان دو لايه از آتش قرار گيرد، و هم‏بستر سنگ باشد و همدم شيطان؟! آيا مى‏دانيد كه مالك (فرشته دوزخيان) آن گاه كه بر آتش، خشم گيرد، از خشم او آتش به تلاطم در مى‏آيد، و آن گاه كه بر آن نهيب بزند، از نهيب او، بى‏تابانه ميان درهايش در هم مى‏جهد؟! اى پير سال‏خورده، كه موى سپيد [و ناتوانىِ پيرى] وجودت را فرا گرفته است! چه حالى خواهى داشت آن گاه كه طوق‏هاى آتش به استخوان‏هاى گردن فرو چسبد، و كُنده‏ها [ى آتشين] چنان فرو گيرند كه گوشت ساعدها را بخورند؟!

امام على عليه ‏السلام: آتش، خود، براى كيفر و مجازات، كافى است.

امام على عليه ‏السلام: براى گوشمالى دادن، دوزخ، خود، كافى است.

امام على عليه ‏السلام: در لذّتى كه از پى‏اش آتش باشد، خيرى نيست.

امام على عليه ‏السلام ـ در سفارش به يارانش ـ : آگاه باشيد كه پس از [دستيابى به]بهشت، فقرى نيست. آگاه باشيد كه پس از [گرفتار شدن به] دوزخ، توانگرى‏اى نيست. اسير دوزخ، آزاد نمى‏گردد و نابينايش بهبود نمى‏يابد.

امام على عليه ‏السلام: بندگان خدا!. به پاداش خدا راغب باشيد و از عذابش بهراسيد.