حدیث دربارهولايت اهل بيت عليهم السلام

بهشت و دوزخ ج ۲، ص ۴۴۵، ح ۶۱۸

پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله

ولايت اهل بيت عليهم السلام

عنه صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: مَا اختَلَطَ حُبّي بِقَلبِ عَبدٍ فَأحَبَّني إلّا حَرَّمَ اللّه‏ُ جَسَدَهُ عَلَى النّارِ. ۱

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: محبّت من، با دل هيچ بنده‏اى در نياميخت و مرا دوست نداشت، مگر آن كه خداوند، بدن او را بر آتش، حرام گردانيد.

۱.حلية الأولياء: ج 7 ص 255 عن ابن عمر، كنزالعمّال: ج 1 ص 184 ح 939.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت عوامل بهشتی شدن ولایت اهل بیت علیهم السلام

احادیث دیگر این موضوع

۶

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: ولايت من و ولايت اهل بيت من، [مايه] امان از آتش است.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: جبرئيل، از ميكائيل، از اسرافيل، از لوح، از قلم، نقل كرد كه گفت: خداوند ـ تبارك و تعالى ـ فرمود: «ولايت على بن ابى طالب ـ كه درودهاى خدا بر او باد ـ، دژِ من است. هر كس به دژِ من وارد شود، از آتشم در امان خواهد بود».

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: چون روز قيامت شود و [پُل] صراط بر روى جهنّم نصب گردد، تنها آن كس از آن مى‏گذرد كه با خود، گذرنامه‏اى داشته باشد كه در آن، ولايت على بن ابى طالب، آمده باشد، و اين، سخن خداوند متعال است كه: «آنان را نگه داريد كه بايد بازخواست شوند» ؛ يعنى در باره ولايت على بن ابى طالب عليه ‏السلام».

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: جبرئيل، از ميكائيل، از اسرافيل، از خداوند متعال عز و جل نقل كرد كه فرمود: «. به عزّتم سوگند خورده‏ام و به جلالم سوگند ياد كرده‏ام كه هر بنده‏اى از بندگانم كه ولايت على را داشته باشد، او را از آتش [دوزخ]، دور مى‏گردانم و او را به بهشت در مى‏آورم، و هر بنده‏اى از بندگانم او را دشمن بدارد و از ولايتش كناره بگيرد، او را دشمن مى‏دارم و به آتش در مى‏آورم كه بدفرجامى است».

امام على عليه ‏السلام: آن گاه كه پيروان ولايت ما روز قيامت، بر صراط قرار گيرند، منادى‏اى ندا مى‏دهد كه: «اى آتش، خاموش شو!» و آتش مى‏گويد: «زود باشيد از من بگذريد كه نورتان، شعله مرا خاموش كرد».

امام باقر عليه ‏السلام: ماييم آن «مَثانى» اشاره است به آيه شريف: «وَ لَقَدْ ءَاتَيْنَـكَ سَبْعًا مِّنَ الْمَثَانِى وَ الْقُرْءَانَ الْعَظِيمَ». شيخ صدوق مى‏گويد: يعنى ماييم كسانى كه پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله در كنار قرآن، قرارمان داد و به تمسّك جُستن به قرآن و در باره ما توصيه فرمود، و به امّتش خبر داد كه: ما از يكديگر جدا نمى‏شويم تا آن گاه كه در كنار حوض او (كوثر)، بر او وارد شويم. كه خداوند متعال، آن را به پيامبرمان عطا كرد، و ماييم وجه خدا كه در زمين، در ميان شما، آمد و شد مى‏كنيم. آن كه ما را شناخت (به ما معتقد بود)، يقين، فرا روى اوست، يعنى مرگ، پيش روى اوست كه امرى قطعى است و با مُردن، از آن شناخت و باور، بهره‏مند مى‏شود، يا معرفتى كه در دنيا با دليل برايش حاصل شده، پس از مرگ مشاهده مى‏كند و عين اليقين، برايش حاصل مى‏گردد. و آن كه ما را نشناخت [و منكر ما شد]، آتش پرشراره در انتظار اوست.