حدیث دربارههشدار پيامبر صلى الله عليه و آله

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله ـ در خبر معراج ـ : جبرئيل بالا رفت و من همراه او تا آسمان دنيا بالا رفتم. بر آن آسمان، فرشته‏اى گماشته شده كه به او اسماعيل مى‏گويند و او مأمور [ـِ پيگيرى] همان استراق سمع است كه خداى عز و جلفرموده است: «مگر كسى كه [از سخن عالم بالا] يك باره استراق سمع كند، كه [در اين صورت]شهابى شكافنده، از پىِ او مى‏تازد» . هفتاد هزار فرشته تحت [ـِ فرمان] او بودند كه تحت [ـِ فرمان] هر يك از آنان نيز هفتاد هزار فرشته بود. آن فرشته گفت: اى جبرئيل! اين همراه تو كيست؟ جبرئيل گفت: محمّد. گفت: آيا مبعوث گشته است؟ جبرئيل گفت: آرى. پس [اسماعيل] در [ـِ آسمان دنيا] را گشود و من بر او سلام گفتم و او جواب سلامم را داد. من برايش آمرزش طلبيدم و او نيز برايم آمرزش طلبيد و گفت: خوش آمدى، اى برادر يك‏دل و پيامبر شايسته! فرشتگان ديگر نيز به استقبال من آمدند تا آن كه وارد آسمان دنيا شدم. هر فرشته‏اى به من مى‏رسيد، خندان و شادان بود تا آن كه يكى از فرشتگان به من رسيد كه مخلوقى تنومندتر از او نديده‏ام. ظاهرى زمخت و خشم‏آلود داشت. او نيز همچون ديگر فرشتگان، برايم دعا كرد؛ امّا خنده بر لب نداشت و آن شادى‏اى كه در چهره ديگر فرشتگان ديده بودم، در چهره او نديدم. گفتم: «اين كيست، اى جبرئيل؟! من از او ترسيدم». جبرئيل گفت: حق دارى كه از او بترسى. همه ما از او مى‏ترسيم. او مالك [نام دارد و] دوزخبان است. او هرگز نخنديده است و از زمانى كه خداوند، وى را بر دوزخ گماشته، روز به روز خشم و كين او بر دشمنان خدا و گنهكاران، افزوده مى‏شود. خداوند به واسطه او، از ايشان انتقام مى‏گيرد. اگر بنا بود پيش از تو يا پس از تو، به روى كسى لبخند بزند، قطعا بر روى تو نيز لبخند مى‏زد؛ ليكن او [هرگز] نمى‏خندد.