حدیث دربارههشدار پيامبر صلى الله عليه و آله

المصنّف لابن أبي شيبة عن النعمان بن بشير: سَمِعتُ رَسولَ اللّه‏ِ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله وهُوَ عَلَى المِنبَرِ يَقولُ: أُنذِرُكُمُ النّارَ! حَتّى سَقَطَ إحدى عِطفَي رِدائِهِ عَن مِنكَبَيهِ. ۱

المصنّف، ابن ابى شيبه ـ به نقل از نعمان بن بشير ـ : از پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله ـ در حالى كه بر منبر بود ـ شنيدم كه مى‏فرمايد: «شما را از آتش، زنهار مى‏دهم!». [چندان اين جمله را با شور و حرارت فرمود كه]يكى از گوشه‏هاى ردايش از دوشش افتاد.

۱.المصنّف لابن أبي شيبة: ج 8 ص 94 ح 20، الزهد لهناد: ج 1 ص 168 ح 239.

کلیدواژه‌ها دوزخ هشدار در باره جهنم هشدار پیامبر صلی الله علیه و آله

احادیث دیگر این موضوع

الكافى ـ به نقل از على بن اسباط ـ : از پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله يا اهل بيت عليهم ‏السلام روايت شده كه در اندرزهاى خداوند عز و جلبه عيسى عليه ‏السلام آمده است: «. اى عيسى! همراه با آنان كه از آتشِ شعله‏ور و آتشِ پر از غُل و زنجير مى‏گريزند، به سوى من بگريز؛ آتشى كه هرگز هيچ شادى‏اى وارد آن نمى‏شود و هيچ اندوهى از آن خارج نمى‏گردد؛ آتشى كه پاره‏هايش همچون پاره‏هاى شبِ تار است. هر كه از اين آتش بِرَهَد، كامياب است و آن كه از هلاكْ شوندگان باشد، هرگز از اين آتش نخواهد رَست. اين آتش، سراى متكبّران و سركشانِ ستمگر و هر سنگ‏دل درشت‏خوى و هر مغرور خودستايى است. اى عيسى! چه بد سرايى است [اين سراى آتش] براى آن كه بدان اعتماد كرده، و چه بد جايگاهى است سراى ستمگران! من هشدارت مى‏دهم كه مراقب خويش باشى. پس حواست به من باشد».

سنن الدارمى ـ به نقل از نعمان بن بشير ـ : از پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله كه مشغول سخنرانى بود، شنيدم كه فرمود: «بترسيد از آتش، بترسيد از آتش، بترسيد از آتش!» و پيوسته اين جمله را مى‏فرمود، چندان كه اگر در جاى من مى‏بود، مردم بازار آن را مى‏شنيدند، و چندان كه پيراهن سياه نقش‏دارى كه بر تن داشت، جلو پاهايش افتاد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: اى گروه مسلمانان! رغبت كنيد به چيزى كه خداوند، شما را بدان ترغيب كرده است، و حذر كنيد از آنچه خداوند، شما را از آن بر حذر داشته است. از عذاب و كيفر خدا و از دوزخ ـ كه شما را از آن ترسانده است ـ بترسيد؛ زيرا در دنيايى كه در آن به سر مى‏بريد، اگر قطره‏اى از بهشت همراه شما باشد، دنيا را براى شما روا و [گوارا] مى‏گردانَد، و در دنيايى كه در آن به سر مى‏بريد، اگر قطره‏اى از آتش با شما باشد، دنيا را بر شما [تلخ و] ناپاك مى‏سازد.

صحيح مسلم ـ به نقل از اَنَس ـ : روزى پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله براى ما نماز خواند و چون نماز را تمام كرد، رو به ما نمود و فرمود: «اى مردم! من امامِ [جماعتِ] شما هستم. پس در ركوع و سجود و قيام و تمام كردن نماز، بر من پيشى نگيريد؛ زيرا من از پيشِ رو و از پشت سرم [نيز]، شما را مى‏بينم». سپس فرمود: «سوگند به آن كه جان محمّد در دست اوست، اگر آنچه من ديده‏ام، شما هم مى‏ديديد، كمتر مى‏خنديديد و بيشتر مى‏گريستيد». [اصحاب] گفتند: مگر شما چه ديده‏ايد، اى پيامبر خدا؟! فرمود: «بهشت و دوزخ را ديده‏ام».

مُسند البزّار ـ به نقل از عبد اللّه‏ بن زبير ـ : پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله بر گروهى گذشت كه مى‏خنديدند. فرمود: «با آن كه ياد بهشت و دوزخ، در ميان شماست، مى‏خنديد؟!». از آن پس، هيچ يك از آنها تا زنده بود، خندان ديده نشد. نيز اين آيات، در باره آنان نازل گشت: «به بندگانم خبر ده كه منم آمرزنده مهربان و عذابم، عذابى دردناك است» .

صحيح مسلم ـ به نقل از ابو هريره ـ : چون آيه «و خويشان نزديكت را هشدار ده» نازل شد، پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله قريش را فرا خواند. چون آنان گرد آمدند، پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله ايشان را گروهى و تك‏تك، مخاطب ساخت و فرمود: «اى فرزندان كعب بن لُؤَى! خويشتن را از آتش، نجات دهيد. اى فرزندان مُرّة بن كعب! خويشتن را از آتش، نجات دهيد. اى فرزندان عبد شمس! خويشتن را از آتش، نجات دهيد. اى فرزندان عبد مناف! خويشتن را از آتش، نجات دهيد. اى بنى هاشم! خويشتن را از آتش، نجات دهيد. اى بنى عبد المطّلب! خويشتن را از آتش، نجات دهيد. اى فاطمه! خويشتن را از آتش، نجات ده؛ زيرا در برابر خدا، از من براى شما كارى ساخته نيست، جز آن كه شما [با من] رشته خويشاوندى داريد و من به سبب آن [و براى پذيرايى]، كام شما را تر خواهم كرد». يعنى: به خاطر اين پيوند خويشاوندى، در دنيا با شما صله رحم به جا مى‏آورم؛ امّا در برابر خداوند، كارى از من براى شما ساخته نيست.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: چيزى را چون آتش [ـِ جهنّم] نديده‏ام كه گريزان از آن، خفته باشد! و نه چونان بهشت كه جوينده آن، خفته باشد!

مسند ابن حنبل ـ به نقل از اَنَس ـ : پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله به جبرئيل عليه ‏السلام فرمود: «از چه روست كه ميكائيل را هرگز خندان نديده‏ام؟». جبرئيل عليه ‏السلام گفت: از زمانى كه آتش آفريده شد، ميكائيل عليه ‏السلام ديگر نخنديد.