حدیث دربارهبندگى طاغوت

عنه صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: لا يَزالُ العَذابُ مَكشوفاً ما استَتَروا بِمَعاصِي اللّه‏ِ، فَإِذا أعلَنوهَا استَوجَبوا عَذابَ النّارِ. ۱

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: تا زمانى كه مردم، معاصىِ خدا را پنهانى انجام دهند، عذاب [از آنان]دور داشته مى‏شود؛ ولى هر گاه آن گناهان را آشكارا نمودند، مستوجب عذاب آتش مى‏شوند.

۱.الفردوس: ج 5 ص 96 ح 7578 عن المغيرة، كنز العمّال: ج 4 ص 246 ح 10371.

کلیدواژه‌ها دوزخ آنچه به دخول دوزخ می انجامد بندگی طاغوت

احادیث دیگر این موضوع

امام صادق عليه ‏السلام: عيسى بن مريم عليه ‏السلام در حال گشت و گذار بود كه به آبادى‏اى رسيد. ديد كه مردم آن، در كوچه‏ها و خانه‏ها همگى مرده‏اند. گفت: «اينان بر اثر خشم [ـِ الهى] مرده‏اند؛ زيرا اگر به علّت چيزى جز آن مرده بودند، يكديگر را دفن مى‏كردند». يارانش گفتند: دوست داريم داستان آنها را بدانيم. يكى به عيسى عليه ‏السلام گفت: آنان را صدا بزن، اى روح خدا! عيسى عليه ‏السلام فرمود: «اى مردمِ آبادى!». از ميان آنان، يكى جوابش داد: بله، اى روح خدا! عيسى عليه ‏السلام فرمود: «در چه حاليد و داستان شما چه بوده؟». گفت: ما در عافيت بوديم؛ ولى اكنون در سياه‏چاليم. فرمود: «سياه‏چال چيست؟». گفت: درياهايى از آتش كه در آن، كوه‏هايى از آتش است. فرمود: «چه چيزى شما را به اين جا كشاند كه مى‏بينم؟». گفت: علاقه به دنيا و بندگى طاغوت. فرمود: «علاقه شما به دنيا، تا چه اندازه بود؟». گفت: مانند علاقه كودك به مادرش كه هر گاه [نزد او] مى‏آيد، شاد مى‏شود و چون مى‏رود، اندوهگين مى‏گردد. فرمود: «بندگى شما نسبت به طاغوت، چه سان بود؟». گفت: [آن سان كه] هر گاه به ما فرمانى مى‏دادند، از آنان اطاعت مى‏كرديم. فرمود: «چرا تو جواب مرا دادى و نه ديگران؟». گفت: چون بر [دهان] آنان لگام‏هايى از آتش زده شده و فرشتگانى دژخيم و درشت‏خوى، بر ايشان گماشته شده‏اند. من نيز در ميان ايشان بودم، ولى از ايشان نبودم؛ امّا چون عذاب به آنان رسيد، دامن مرا هم گرفت و اكنون من به مويى آويزانم و مى‏ترسم كه در آتش فرو افتم. عيسى عليه ‏السلام به يارانش فرمود: «خفتن در زباله‏دانى‏ها و خوردن نان جوين، با وجود سالم بودن دين، آسان است».

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر كه از شيطان فرمان بَرد، خدا را نافرمانى كرده و هر كه خدا را نافرمانى كند، خداوند عذابش مى‏كند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: عمل ناپسند و حرام، صاحب خود را به سوى آتش مى‏كشاند و يا مى‏راند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: آتش، براى كسى است كه مرتكب حرامى شود و بهشت، از آنِ كسى است كه [نه فقط حرام، بلكه]حلال را ترك گويد. پس بر تو باد زهدورزى؛ زيرا زهد، از جمله چيزهايى است كه خداوند با آن، بر فرشتگان، مباهات مى‏كند و به سبب آن است كه خداوند به تو روى مى‏نمايد و خداى جبّار، بر تو درود مى‏فرستد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر كس گناهى مرتكب شود و در آن حال، خندان باشد، با چشم گريان وارد آتش مى‏شود.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: مردم بر دو گونه‏اند: يكى آسوده مى‏شود و ديگرى آسوده مى‏سازد. يعنى: يك دسته، كسانى هستند كه با مردن و رفتن از اين دنيا، از رنج و گرفتارى‏ها راحت مى‏شوند و به آسايش بهشت ابدى، دست مى‏يابند و دسته دوم، كسانى هستند كه با مردن آنها، مردم از شرّشان آسوده مى‏شوند. آن كه آسوده مى‏شود، بنده‏اى است كه در زمان حياتش، خدا را اطاعت كرده و سپس از دنيا رفته و به رحمت خدا و نعمت جاويدان رسيده است، و امّا آن كه [ديگران را] آسوده مى‏گرداند، بنده‏اى است كه در زمان حياتش خدا را نافرمانى كرده و سپس از دنيا رفته و به كيفر و عذاب و خوارىِ دردناكى گرفتار آمده است.

امام على علیه السلام: هجوم آوردن به گناهان، مجازات آتش را در پى دارد.

امام على علیه السلام: مرتكب شونده نافرمانى و گناه، جايگاهش آتش است.